سحــــ‏را وې چیـــرته لـــری زه همهـلــته اوسیـــدې
یــاغـــې
دهــردستـــور وې او بې غـمه ګـــرځیدې.
**
دا زړه مې کــلــه تـنــګ شـی په آبـاده آبــادۍ کښې
تصـویـره کــا ش چـې ته هــم کلـــه کلـــه ګــړیـدې.
**
د مـیـنې افســــا نـه بـه مـې وې یــــاده تــر ابـــد ه
په
زړه نـا دودې نه وې نـه پـه وار، وارځـوریدې
**
صحنې د ژونـدانه دي چې ترستـرګـو مې تـاویږي
کـاش خوب د ماشومتوب وې په شیبو کښې هیریدې
**
وحدته! په فطرت کښې څه عجیب غوندې انسان یی
بـس یو نجــم د آســمان وې په تیــارو کښې ځـلیـدې
کابل (ګمرک)