مینـــــــه مي ستــــا د ګل په رنګ
رنګینــــه


ستــــــا په حضور ستـا په لیدو سنګینــــــــه



ځه د حجــــــــــــــــران په غم لړلئ یمــــه



&n
bsp; مات آرمــــــــــــــــــانونو سوزولئ یمـــــه



د حجران شپـــــــو راته تیاري
جوړي کړي



&n
bsp; په رڼو سترګو ئې پردي جوړي کـــــــــړي



ناست یم د ځان سره پري شعر لیکمــــــــــه



د غم
حجران مې څه شکوي جوړي کـــــړي



ته چې رانغلی او ځه دي پـــــــــه تمه تمه



اوښکو د
سترګو مـــــې مصری جوړي کړي



ته بیوفــــــــــــــــــا شوی او که ځما ګناه ده


بس اوس قسمت هم بهانی جوړي کــــــــړي



درنــــــــــه یم لري او څــــــــه ویلی نشـــــم


بیا مــــې د زړه غوښو قطري جوړي کــړي



ته خــــــــو قاتل ئې ځه خپل کار کوه تـــــــه



ما
پـــــه سرو وینــــو تراني جوړي کــــړي



پــــام کوه رانشـــــی د غــــــم په کور مــــې


مـــــا نه چاپیره اُور لمبي جــــــوړي کـــړي



ســـوځي هاشـــم د خپل زړګــــې په کور کې



دا مې بس
هســــي افساني جــــــــوړي کړي



قلـــــم مې واخیست ای د غـــــم صنمــــــــه


دا تیره شپـــــه مې زړه سوري جوړي کړي



ما ویل په خوب کې به دي ښکل کړم که نـــه



پلو دی مخي تــه پـــــــــــردی جــــوړي کړي



خدای(ج) خــــــــــــو خبر دی دا ځما په فریاد



هســــــي مې دا کرښي خوارۍ جوړي کــړي



زړه ته مـــې صبر ورکومه خــــــــــــو بـــس



هســــــي
دا اوښکو مـــــــې مرۍ جوړي کړي



سوځـــي هاشم د خپــــــــل زړګې په کــور کې



دا مـــــې
بس هسي افساني جــــــــــوړي کړي