زه در وګورم هېرانه
داسې مه وایه قربانه
بیله تابه
داژوند څه کړم
چې ته نه یی پر دې لاره
دیو خوب په څیرجانانه
تامې لاس وې کلک نیولې
درته وایم لاس مې را
کړه
داسې مه کوه بې باکه
هواډیره ښایسته وې
تر سپرلې هم رنګینه وې
دباران څاڅکې مې ټول غمونه یوسې
په
سیندونویی لاهوکې
موږ وږمې په غیږ کې واخلې
دیوداسې بیابان خواته
موله ځانه سره یوسې
چې انسان ورپکې نه
وې
دیوداسې ماښام خواته
چې هیڅ ډار ورپکې نه وې
په اسمان کې تور مرغان وې
ټوله ښکلې په یوشان وې
چې یی شور
سره اسمان هم په مستۍ سې
ستاشعرونه،له بنګړیو له سندرو او
باران سره یوځای سې
ټوله داسې را ژوندې سې
چې خبرې یی کولې
یوناڅاپه غوندې ګرانه
ټول میده زرې،زرې سې
په لیدو یی سوم هېران
ستاشعرونه مې ښه یاددې
چې مې
سترګونه پناه سوه
دباران څاڅکو له ځانه سره یوړه
ستا پرخوامې کړې درمنډي
خو افسوس چې تاپریښې
زما لار
وه
زه یوازې سوم غموته
ستا له تلوسره جانانه
ډیر وژاړم په ارمانه
داجهان راته سور اورسې
بس ستا مینه
مې پیغورسې