عـــــــــشـــــــــــــق کــــــــې ســـــړى له کار وباره وځي
په غــــــــــــرونـــــو ســــــرشــــي چـــې لـــه ښـــاره وځي
زه اوجـــــــانان مــــــــــــې لکه ستورې دسپوږمۍ په مدار
اشــــــــــنامـــــــې نـــــه مــــنــي خـبرې له مـــــداره وځي
زماياغــــــــي ککـــــــــره نــــــه مـــــني ســـــجدې تيږوته
زه پـــــــــــــــــرې خفه يم که مې سرله دغې داره وځـــي
ســـــــــــــــلګۍ په ستونوکې ساتي په خولو مولاس کيدئ
په دغـــــــــــــــــــه چــم کــــې ټولې ژبې له ګفتاره وځـي
پيـــــــــــــغلې ګونــګۍ شوي په ګودر سندرې نه واي نـور
څــه درد دونــــکې دي هـــــــرترنګ چې له ستاره وځي
نــــن بـه ســـــجده ګدم ميــــــــــــخانه کې دساقي په لورې
( خـپـلواکه ) څــــــېـرې به ګريوان کړم چې له کاره وځي