ستا سپیره غیږ به هم ما زرغونولې
که وختونه مې په موټي کې راتللې
هغه خلک به په یو خوله پوهیدلې
اراده زما د نیت که ېې لوستلې
بې پروا به مې وختونه اړولې
تا سره که د ژوند لارې سمیدلې
دا غمونه به مې زړه هم نه کولې
تللې وخت که بیرته بیا راستنیدلې
زه به لویو لویو خلکو کې حساب وم
که جنون عقل مې دواړه خپلیدلې
دا عالم به ټول زما په غم خبر وې
د زړه کړیکې که زما چا اوریدلې
په سبا به راته ټول عالم ښه واېې
خو چې نن مې په دې ښه څوک پوهیدلې
قد غنونه که د لار ملګري نه وې
د جذبې نامه به بیا چا پیژندلې
څه به وایم زه وفا د امیدونو
لکه ګل مې هر ارمان دی رژیدلې