زه دشپودكــــــوره وزم په ســـــــفر
دخــپل ځانه بـــــــېلومه داغمونــه



دتياره ماښام پرلاري دى بېلتون
پرسينه يې پرې كوم ورته لاسونـه



ددېـدن له تُبســـمه تښتـــــــــېدلــي
دځوانۍ له ګنجه تـــږي امـيدونــــه



دزورواكي تندي ساه رالنډه ســوې
لمدوم به يې دوچـي ميني ملونـــــه



چغي وزي دمرموز جهان له ستوني
كښــــــېنوي دلنډه خوبه ويده زړونـه



غورځوي ىې دابدجـــهان پرلــــوري
ويدوي ىې په هجران كي جســدونه



ناخــــبره باخـــبرپـــه ګُــــزراوســــــي
چي پرتاوسـي داورونوګردابــــــونه



په كوكاروشيطانان له ځانه بېل كړي
چي پروكي عزرائل دمرګ ږغـــــونه



دوزخ هم سي انتظار وسوځــــېدوته
چي په تمه كي راښكېل دګناهوسـي



يوجرس يې په فرياد وزي له خولې څه
چي په ديدكي ګرفتاردبېــــتوبوســي



داپېچلي كرښي وړمـــــه ولحـــــــد ته
وجانان ته يې سپــــــړمه دارمـــــــزونه



دتعبيرپردروازويـــــــم ورغــــلـــــى
احمدي دشپې ليدلي مي خوبـــــونه



هلمند لښكرګاه