جنوبي پښتونخوا:

ته لکه ګل ، ز ه لکه وخت بيا د ي بها ر تېر و م
تل د ي پر څنګ بد نا مه ژ و ند لکه د خا ر تېر وم



پی مخی يارمي دسپوږمۍ غوندي په شپه کي راځي
ز ه لکه ستو ر ی و يښي شپې تل پر مدار تېر و م



ته و ا ز ه ز ړ ه د يو مين يم د يو ښکلي لا س کي
چي سو ی ژ و ند ، په غم پېلی پر ا نګا ر تېر و م



کاش ! چي غړۍ ته دي امېل له شُعابونو جوړ کړم
د لمر په کو ر کي دا ار مان ستا د سِنګا ر تېروم



د ز ا غ په ز ړ ه کي تو ر اُ ميد د هر خز ا ن وهمه
شا هين نظر ستا د ښکلا پر لا له ز ا ر تېر و م



ستا تر درشله به زه کوم – کوم پُل صِراط پای کوم
هسي خپل تر يخ د و ږ خي عُمر پر دې لار تېروم



کله به غا ړ ي د رقيب د د ې پر يبو نو پر ې کړم
د فِکر تيغ مي هم ما ښا م ا و هم سها ر تېر و م



ز ما د اُ ميد رو يبار ته تل وايي بس داسي نګار!
چي د ا نا خو ا لي به مد ا م پر ملتيا ر تېر و م