موږ په اصل کې ذره یو له یوه نوره
جلا شوي نومول شوي کور په کوره
له آدمه تر دې دمه دا بهیر دی
چې راغلي یو نو ځو به نور په نوره
دې خاورین ستوري ته کښته شو چې ګواکې
موږ ثابت کړای شو جګوالی خپل په حوره
ګمارل شوئ خلیفه د ځمکې دا دی
که عاجز دی که لری په ملا توره
که مظلوم دی که عادل دی که ظالم دی
چې مخلوق شو زورور یې دی کمزوره
که شتمن دی که بېوزله خوځي پرځي
وهر چا لره نړۍ لویه بې سوره
ښه به دا وي چې شو لېرې له اغزیو
هم له حرصه له تعصبه له پېغوره
د هر چا دانه له قدره لږه ډېره
موسی نه و چې رالوی شو بې له موره؟
چې قوت مو د طبیعت ځانته حیران کړي
بې خبر شو له قدرته د شعوره
دا شعور دی چې ذرې ذرې پکې یو
نفس کاږو ګرځو شاوخوا لور په لوره
چې څو ملک دنیا دې جمع شي تر پوزې
خو یقین کړه که لا خلاص شې له دې پوره
د فلاح د ستوري باغ به یې نصیب شي
د بشر خادم خوشحاله ځي تر ګوره