د زړه ملکه



محمدصدیق پسرلی



لکه د شاتو د مچمچیو
ملکه مړه او کندو شې پاته
په هرې څانګې پوري ځړیږي
هر ځای بوڼیږي ځي هرې خوا ته
دغسې زړه هم په مایوسۍ کې
له هیلو تش شي کله نا کله
له د شاتو د مچۍ خورې شي
ځي ځوانې هیلې یوه په بله
لکه د شاتو ورکې مچۍ چې
کله نا خواسته بیاراستنیږي
د خپل پرې ایښي کندو په وره کې
د نابلدو په دود بوڼیږي
دغسې زړه ته هم کله کله
ها خانه زادې هیلې بیا راشي
ورنه څرخیږي ورته بوڼیږي
چې ور نږدې شي بیرته په شا شي
د هوسونو ملکې هیلې
د مایوسیو شمال دې مه وړه
د زړه کندو مې په تاوان دی
تل دې ودان وي له تا په ښه وړه