رقيب زمونږ د ګلالو نجونو بنګړي ماتوي
ګودر ته ځي په ښکلو پيغلو مو منګي ماتوي



لار ورته نېسم ترې بدل د خپلو وېنو اخلم
چې بې ګناه زما په خوار ولس تندي ماتوي



خورمه سوګند چې زلزلې به دې په کور راولم
زما د قام بچي غلېمه تل پردي ماتوي



ځوانان خو څه د وطن پېغلې مې سرونه شېندي
لکه ملاله چې لښکر د پېرنګي ماتوي



څوک چې زما خاورې ته بد ګوري نو سر به وخوري
زما ولس خو تاړاکونه خونړي ماتوي



دا د ننګونو غيرتونو عظمتونو کور دى
په هر دښمن باندې غاښونه ېې زلمي ماتوي



نصرته تل د پښتنو له قافلو سره ځه
چې څوک پردېو پسې ځي خود به ېې سپي ماتوي