د زړګي دوا



احمد فواد لامع



که خنـــــدا که يې ژړا



که مکــــيز که يې ادا
که خوږې خوږې خــبرې



که دعا که يې ښــــېرا
که غصــه او که يې قهـر



که يې شـور که يې شـڼا
چې پيرزويې وي له زړه نه



که زقـــوم وي که دوا
چې مې سترګې پرې رڼې شي



که يې مخ وي که يې شـا
د هجــران هره لمـحه يې



که سبــا وي که بيــګا
د الــفت په اتــهام يـې



که بخشـش وي که ســزا
دغه واړه مې زړګــي ته



هـم دوا ده هـم شــــفا
خوچې ووايي جانان مـې
په اخلاص او په صــفا:
چې په دې لويه نړۍ کې



يار مې نشـته، بې له تا!