دلمر زینی وړانگی خپله وم
زما د چمن گو لونه مړاوی د ی
درڼو اوبو لاره لټو م
د لمر د کور په لوری ځم
چی لږ څه روښنا ئ راوبخښی
چی لږ څه توان دالو تنی راکړی
چی دیواځیتوب له تیارونه ازادسم
اود ر حمت د باران خبری راته وکړی
چی دویښو توپانونو ځغلده فریاد سم
دانسانی گډو اندیښنو په کاروان کی
په سفر کی د ز مان ځغلنده رڼا سم
د ذ هنیتو نو په تاریکو کی
په لو یه لاره د امیدونو
د لمر زرینی وړانگی لټوم
د لمر ذرینی وړانگی لټوم



کا بل