دومره لېرې يې قربت کې چې مې خيال نه دررسېږي
دا زړګی خو مې دې کور دی ولې زړۀ دې نه تمېږي؟



دلته يې تــه، هلته يې تـــه، بيا هم لېرې لــــه نــــظره
هر ورځ چې لا تېــرېږي واتڼـــــــونه مــو ډېـــرېږي



ما ويـــل په خوږې مېـــنې تا بــه خپل کړمه جانــانـه
د جــفا ډک زړۀ بيــا کــله و هېــندارې تــه ســيالېږي



زه خو وايم کمکي زړۀ ته چې صـبرونو ته پناه کړي
مګر زړۀ خـو اخر زړۀ دی په خــبرو څـه پوهېـږي؟



شپې لاړې، ورځـې ولاړې هفتې مياشــتې بيا کلونــه
بس يو ستا د مينې شوق دی چې له زړۀ نه نه کډېږي



زه ګهيځ د ماشومتوب وم د ژوند تورې شپې ته راغلم
نــور زما پــــه پاتې عمـــر لمر د هــيلو نه ځلېـــږي



د ١٣٨٩ د غبرګولي ١١