کابل



وخته پوه نه شوم چې ګناه مې څه وه
چې زما معصوم ژوندون دې ونه زغمو
لا مې وړې وړې وې هیلې پاتې
لا خو په خوند دې ژوندانه پوه نه وم
لا خو دې خټو په کوټو لګیا وم
لا خو دې ژوند په دروازه کې ناست وم
لا خو مې هیڅ هم درنه غوښتي نه وو
چې دې له ما نه خپله لار بېله کړه