بيا مې د زړه کورته قافلې د غم روانې دي
ګرانې دي اشنا د بيلتانه ورځې دې ګرانې دي



ستا قاتل باڼه ګوره خويونه د مغلو کړي
سترګې دې هرڅو که مينه ناکې دي افغانې دي



ستا د مخ کشمير يې په يرغل رانه نيولى دى
زلفې دې قسم دى دښمني کوي هندوانې دى



ساتي به خپل پت زما شمله به پرې اوچته وي
نجونې د وطن مې غيرتمنې مسلمانې دى



ځار د خپل دلبر له جړ وربل ملالو سترګو شم
ښکلو د لاهور کې مينه نشته رقيبانې دي



خدايه دا زما په وطن څه وشول او څه کيږي
پيغلې د کابل مې په خيبر اوړي ستومانې دى



زړه مې دى وطن کې زه نصرت که پيښور کې يم
ځار يې شم له خاورو خير که مړې يې رڼاګانې دي