درځم دا ستا په لاره په قد م سوکه سوکه
   خپل ځا ن به تر لحده رسوم سوکه سوکه


   ډ یرژر به می لتا څخه اخیستی وه په ځان
  خوزه دی له دردونه خبریدم سوکه  سوکه


ای ښکلیه ستا چشما ن دی که نرګیس ګلونه ګورم
رپیږی می لاسونه له د نیا نه  پټه وم سوکه سوکه


محل ته دی در تلم خو په همزولو کی ته نه وی
 شهیده تر تصور دی جا رید م سوکه سوکه
 
 چی مورد یده وړو سلګو کیسی را ته کولی
بس ځکه زه نوریه پری   ژړید م سوکه سوکه