ما هغه کلی ته بوزې ،


چی کوڅی له خاورو ډکی ،


چی د خټو وه کورونه .


زما هغه ګودر یادیږی ،


مازدیګر چی به کټ کټ وو ،


چی منګی وه کتارونه .


یو سپیرکوټۍ ماجت ګۍ وو ،


پری دپاسه به را ځوړند ،


د زړی ولی ښاخونه .


د اوبو ډکه ویاله وه ،


هر سهار به مو په مینه ،


پریمینځل هلته مخونه .


څه سپیځلۍ ماشومتوب وو .


ټول په خاورو به ککړ، خو


له کینو مو پاک وه زړونه .


راشی ! ټوله هلته لاړ شو ،


چی کینی خاورو ته سپارو ،


جوړوو به پری قبرونه .


          ډنمارک ـ ۱۴ / ۸ / ۲۰۱۳