کاشکي شعر می زینې وای ،


زه به هسي ،


پرې ختلای ،


پورته تللای ،


پورته تللای ،


تر اسمانه رسیدلای .


له اسمانه مي په مینه ،


کوز و ځمکی ته کتلای .


پر ناخوالو مي په قهر ،


تندورنه اورولای .


په هر ګوټ کي مي له پاسه ،


د خوښۍ باران کولای .


اسرافیل شپیلۍ مه هلته ،


د یو څو شیبو د پاره ،


په الهام کي اخیستلای .


بیا د شعر پر زینو می .


په تلوار را کوزیدلای .


په شپیلۍ می لر او بر کي ،


مړ پښتون را ویښولای .


وهغوی ته مي په زغرده ،


د حاکم په شان ویلای ،


چي په ګډه یې کښتۍ خپل ،


ډوبیدو څخه ژغورلای .


   ********


اوس پښتون دې په خوب تللی


زړه یې سم راته زدوولی


نه ویښیږي نه پاڅیږي


خدای دا څه ته ته پیدا کړی ؟


دا انسان دی که پیری دی


یا له ذاته لیونی دی


خپل سکه ورور ته پردی دی


د پردو لاس کی ښاغلی .


خدای هیڅ مه وای پیدا کړی .


 


         ډنمارک ـ ۸ / ۲ / ۲۰۱۴