ياره ! خــــــبر مې شــــــــوې لۀ ياره ؟ يار مې وســــــوځاوۀ

ايلـــه وزګار شــــــومــــه لــــــــۀ کاره ، کارمې وســـوځاوۀ

د دۀ غــــــــمـــــونه به مې تـل پۀ اوږو بــــــار ګــــــرځـــــــول

نور مې ځان خلاص کړو لۀ دې باره ، بار مې وسوځاوۀ

چــنګـــېزلا څــــــۀ کــــوې ، چـــــنګېز نه هـم ورواوښــتمه

ښـــــــارونه پرېده ! د خـــــپـــل زړۀ بازار مې وســـــوځاوۀ

چا راته ووېل : د يارۍ خــــــــو ډېر بــــــاريـکــــه تار وي

مـــــا ويل پـــرېــده يــــاره !  دغـــه  تــار مې وســــوځــاوۀ

چې هــــره ورځ پرې (فاطمي) پۀ  بې رحـــــمۍ قـتلېدې!

بس دی نور خـلاص شـولې لۀ  داره، دار مې وسوځاوۀ