غزل

اوري له هر لوري په ما ستا د بیلتون کاڼې دي

زیړې مې په تا پسې اشنا د ژوندون پاڼــې دي

ستا په زیړ بخنو اننګیو باندې سرې زخـــــې

ته وا د ګلاب په زیړو پاڼو کښې مماڼـــې دي

راغلې د ګودر په لوري دنګې غاړۍ وګــوره

ته وا چې په سیل راوتي بطې دي یا زاڼې دی

خپله که سپرلی نه خو کم د سپرلي هم نه دی

مخ یې د ګلاب په څیر او شنډې یې ګلپاڼې دي

ځار دشم د مینې مخبت خوږې قیصې کــــوه

مه کړه د نفرت قیصې ترخې لکه بیکیاڼې دي

نشته دي درمانه داسې څوک چې یې خوښیږي نه

ښکلي پیدا شوي په مثال لکه زرکاڼــــــــې دي

قدرت الله درمان

خوست