غزل

منم د هر چا خو ښ دي که بند ه دی که با دار
ښا يست د زيړو ګلو د نرګس ا و د انا ر

نشې تر ېنه هير شوي د شرا ب ا و د کبا ب
ليد لی چې نشي چا وي د سترګو د خما ر

با ڼه يې لږي غشي د ځيګر په سر رسا
شرنګا يې د بنګړو مړي د قبر کړي بيدار

سرې شو نډې چې مسکۍ شي شرموي سترګه د لمر
بدن مې لو لپه شي چې د زرکې کړي رفتا ر

نا زونه ا د ا ګا نې کړي ښا يسته ا نې با نې
ډهلي تخت به دې هېر شي چې يې غيږ ته شي ګزا ر

نشه يې سعید نکړ که شرا ب وه که کبا ب
نشه بې خوده پروت هرځا ی د ښکلو په د يدار