خلک يې نه مني مګر رښتيا خو دا دي چې دي
زموږ تر منځ اوس فاصلې بې انتها دي چې دي
غميزه دا ده چې يې زه له برکته محروم
اورم لاسونه دې اوس هم د مسيحا دي چې دي
د یاد متروکې جزيرې ته دې څوک ځي درپسې؟
پر هغې لار پراته پلونه تش زما دي چې دي
تر خپله ځان مې پر دوی باندې زړه ډېر خوږېږي
زما غمونه هم زما غوندې تنها دي چې دي
يوازې زه او ته چې سا اخلو هم مينه کوو
نور چې هر ځای لاړ شې خبرې د دنيا دي چې دي
ديدن په حرص غواړي او مينه کې افراط کړي هميم
ځينې کارونه يې لا اوس هم د ملا دي چې دي
د تلې ۳۰مه، ۱۳۹۸ کال کابل
