ماته زړگی وایي، لېونی غزل به وایې 

بیا د سور سپرلي، د مېکدې غزل به وایې

مرگ د ولولو رانه ، وېرژنې ساندې غواړي

ژوند راته نارې وهي، ژوندی غزل به وایې

ما نه که پوښتنه کړې، زما د شعر ذوقه

بس! د خپلې خاورې، پښتنې غزل به وایې

مادې فال کتلی دی زاهده ، مه قارېږه

اړوې به لاسو کې تسبې، غزل به وایې

ډېرې که زه نوې نغمې راوړمه اسراره

وایي مې یاران، چې پخوانی غزل به وایې