خلک وا په اوښکو يې باڼه خيشته
دا خو مې په سرو وينو د زړه خيشته

اخ بلا رازونه به خولې وسپړي
اخ په شنه سحر دې کړل وېښته خيشته

ځه ! چې په ژړا کړو د زړه زور اوبه
پرېږده چې باران مو کړي لامده خيشته

دنګې ! د اسمان او سمندر په شان
يو د بل په اوښکو يو خيشته،خيشته

ژاړم، چې خپل زړه ته دې راښويه کړم
نرم شي ، چې کاڼي شي د غره خيشته

لاس د رقيب ستا د تورپيکي زوال
زر مه شه  د  مسو په اوبه خيشته