زړه ته مي راغله يوه ښكلې د الهام ښاپېرۍ

ځكه يې دا ښكلي غزل ته كړ راپام ښاپېرۍ

ومي كتله هرې خوا ته مګر پوه نه شومه

چي وه په خونه كي ولاړه كه پر بام ښاپېرۍ

داسي ښايست لكه سپوږمۍ د شنه اسمان پر څنډه

او په يوه ديدن يې زه كړمه غلام ښاپېرۍ

پرون مي ټوله ورځ په غم او په ژړا تېره كړه

چي راته راوړ ستا د مرګ غمګين پيغام ښاپېرۍ

ځكه خو زه يې د ويلو اراده نه لرم

ستا څو خبري به زه وساتم ابهام ښاپېرۍ