د خانانو به څه وايو چې خانان دي
ملنګان د پښتنو خپلوکې وران دي
چې د ځانه ناخبره دي د ځان دي
چې د ځانه خبر شوي دي په ځان دي
مونږه هغسې د زمکې لايق نه يو
ددنيا قامونه ستوري د آسمان دي
وخته دلته چې قدم ږدې نو په خيال ږده
ددې خاورې کاڼي بوټي شهيدان دي
پښتو هغه ګنهګاره دوزخي ده
پښتانه غزاله تللي جنتيان دي
د صدو نه د سيندونو خواکې اوسو
خو؛ زمونږ فصلونه اوس هم په باران دي
داسې ښکاري چې رښتوني خلک ډېر دي
ددنيا خلک له ژبې اوېزان دي
سړيتوب وي د سړي په څو خبرو
په سړي کې خو څو نښې د انسان دي
زه رښتونى چې څه وايمه رښتيا شي
خلک وايي چې په دې سړي پېريان دي
دايو څو ياران که نه وي بيا به نه يم
زما ژوند دغه يو څو خواږۀ ياران دي
د ښاغلو لېونو لېونى پير دى
د صابر ياران د مينې قدردان دي