سیکو ته د ښایست مې یې کچکول نیـــــــولــــی دی

جانان له ډېره نخله ځان راټـــــــــول نیـــــــــــولـــی دی

له کومې به مو تږی روح د ژوند پېغلې خړوب کړي

دېوانو د اجـــــــل تــــــــــرې ګــــــــودر ټول نیولی دی

خیـــر بــــــــیا به راته نوي د فطرت سندرې زده کړي

بلبل د تخیــــــــل مـــــــــې غـــــــــزل بــــول نیولی دی

چې ستوري د دعاوو مې تیارو ته ډیوې نـــــــــه دي

سپوږمۍ مو د امین چاپېره شول نیــــــولــــــــی دی

تیونــــــــــه د چـــــــینو یــــــــې د اوبو له پیو ډک دي

چې غونډې غونډۍ غېږ کــې بیا غاټول نیولی دی

راځه چې د غزلو په شرابو ستـــــــــرګــــې سرې کړو

ساقي د تغزل راتـــــــــــه کنـــــــــډول نیــــــــــولی دی