په سپینو مین روح مې تر اسمانه پـــــــــــــورې ځـــــــي

چې هره شپه د ستورو تر حهــــــــانـــــــــه پـــــــورې ځي

که ګوندې د اځل بیا ړرتــــه ډالـــــــــۍ د خنداور کړي

ریبــــــــــار مــــــــــې د سلګـــــــــیو تر جانانه پورې ځي

ظا لمه ! ستا د لاسه به دا ټول کـــــــــلی تـــــــــبا شــــي

زما بېوسه چیغې تر اسمــــــــانـــــــه پـــــــــورې ځـــــي

دې تورو غلو ته خدای خبر دا غـــــټ زړونه چاورکړل

غمیـــــــــو پـــــــسې اوس تـــــــر بـد خشانه پورې ځي

که څومره شم بې زوره په خپل ځان خومې وس بر دی

لاسونه مې تر خپل څیرې ګرېـــــــوانــــــه پــــورې ځي

زمـــــــــا زړه کــــــــې پیــــــــــداشي د ولس د قتل وېره

چې روغې ته دوی ( وړه ) تـــــــــر قــــــــرانــه پورې ځي