زما ننګرهار كې
همېشه بهار كې
تل وي سپرلى
په دې لعلزار
كې
ښكلي يې روان دي مست
رودونه
لري دميړانې سپين غر
غرونه
ښكلي شنه دچمو څخه
باغونه
دبلبلو په نښتروكې دسندرو
 آوارونه
دنارنجو دونو شنې پاڼې
دګلابو سره ګلونه
خپروي په هره خوا عطرونه
دپريشانو زړونولپاره وركوي احساس
دونو ترڅنګ كټونه
داوبو منګي ورسره ښكلي
جامونه
له هېره وباسي دساقي
دميو خمونه
لرې كوي دزړه غمونه
ډېر لري  دابڼ صفتونه
خلاصيدلى نه شي په دې څو
كرښو كې
زړه مې غواړي چې
په كې تېر كړم ډېر
وختونه
ښكل كړم دادنرګس
ګلونه
وستايم دارغوان ګلونه
ووياړم دياسمن ګلونه
هرچاته به يې كوم دمينې
نكلونه
چې وكړي د ديدن لپاره يې
په زړګوټي كې  آرمانونه