راوله دشونډو د پــــــیـــالـــــــــــو کـــــاروان
تـــــــږی دی ساقــــــي دلیـــونو کــــــــــاروان

شونډې به پانوس کړم ورتــــــــه راچې شي
ستــــــــا دمــــــــــخ دشمعودلمبـــوکاروان

بـــــلې مــــــې پــه وینو دي ډیوې ورتـــــــه
پروت مې په زړګي دی د تیا روکــــــاروان

اورم د بــــلبــــل زړه د نـــــغـــمــــو جــــــرس
راغـــــلی دزلفــــانــــو دوږمـــــــــو کاروان

یا چا په سپوږمۍ کــــې روح پوه کړی دی
یــــــــــا دی دجـــــانــــــان د پلوشو کاروان

شیــــنــــدي پـرې خالونه پښتنې پیغلې
خوست ته چې تیریږي دشعرو* کاروان

زمـــــــاد زړه د مـــرانـــــدو په تارونو کې
واړول دڅـــــړیـــکو دنـــــغـــمــــو کاروان

راز د محبــــــــت بــــــه څنـــــــګه ساتـــمه
چــــــا رایـــــسار کـــــړی دخوشبوکاروان

لوټ کړې په غــــــــدۍ دخنــــــدا ربه نور
دا دشپې په دشت کې دسلــــګو کاروان

شرنګ دی دجرس( حسنه) پــــــورته شه
را ئې غلی په لیچو د بنګړو کــــــــاروان

*رنګین خیال شاعر ښاغلي پیر محمد کا رون ته اشاره ده