ما می هيلو ته زولی دميــــــنی خــــــور کړل

هيــــــلــــــه لاړه مـــــــــرور ژړا ژړا شــــــــــو

دادونيا خو د توبو ده خــــــــوارنــــــــــــــکړم

ای قسمته بخت لتاڅخه جــــــــــــلا شــــو

چه غرور د کبر جن اشنا ته ځيــر شــــــــــم

نو له ځان سره مسکی شم په خــــندا شم

بيا خو فکر کړم دغه مغرور دونيـــــــا تــــه

ولی خدايه په ارزانه کی تــــــــــالاشـــــــوم

ما خو دا ويل چه زه مغروره نــــــــــــــه يـــم

بخته ولی نن زه ښکار د هر بــــــــلاشـــوم

که دا ټولۍ افسانی دمينی يـــــــــاد کـړم

نو چه ښه کړمه په خپل ښه کی رسوا شم

زه خو سوچ يوړلم خپل تـــــوری تندی ته

ای حفيظ ليونی سر په ســــــــودا شـــم