دفکر وزلمـــــــي تـــــه زولنـــــــې ولــــــې وراچـــــوې

دجهل دنیـــل رود ته پـــښتنــــــې ولـــــې ور اچـــــوې

الماس وه دویاړنې پـــــه تــــاریــــخ کــــې بریښیدلې

دپـــــــردیـــــو و امیــل امیل ته دردانې ولې وراچوې

پخپله کـــه راضي یـــــاستچې نصیب مو غلامي وي

خوښي ته ددیبانـــو مانـــدینــــــې ولـــــې وراچـــــوې

انسان خو پسه نه دی چـــې کبــــــاب ورڅخه پوخ کی

واورته دسکروټو یې سینــــــــې ولــــې ور اچـــــــوې

وغلا ته چې مو نیت و او رســـۍ مــــــوکړې په غاړه

چې ګیر سواست په کلا کې بهانې ولې ور اچــــوې

ددې ملک څه ګناه وه چــې  وراني مو پر پیرزو سوه

دبـــــــــل وجــــــــلــو تـــــه خـــــزانـــــې ولــې وراچوې

په ښار کې واویــلا ده ستا اتڼ ته څــوڼـــې غــــوړې

سرنا  مو ماته ســوې  ترانــــــې ولــــــــې اراچــــــوې

معروفي مو کړ  ناروغه په بــــوی ناکو تورو لوشو

طبیب ته مې اړتیا ده افسانــې ولــــې وراچــــــوې

۲۲/ نوامبر / ۲۰۰۰