چې شپه شي كوم يو ښكلى، كومې لارې نه را وځي
تصوير د يار وي، يار شي له هندارې نه راوځي

ستا خوږ نوم چې جانانه كله، كله ترنم كړم
رقيب ورته د مار غوندې له بارې نه راوځي

زما د لوټې، لوټې وطن ځوان شاعر دى داسې
فقط لكه كوم ګل چې له شوديارې نه راوځي

دا زړه به بيا د اوو خونو، اوو قلفو تر شا كړم
كچېرې له لاسو ددې خونكارې نه راوځي

نذير اې نذيره د خپل ځان قاتل يې خپله
دا غږ به دې د سرو وينو له دارې نه راوځي