په کندهار او هلمند کې ژورو څاهګانو د ماشومانو د لوېدو خطر زیات کړی
په افغانستان کې د وچکالۍ، د سطحي اوبو د کمېدو او د ځمکې لاندې اوبو ته د خلکو د زیاتې اړتیا له امله د ژورو څاهګانو شمېر ډېر شوی دی. له دې بهیر سره هممهاله، په پرېښودل شویو او ناامنه څاهګانو کې د خلکو، په ځانګړي ډول د ماشومانو، د لوېدو خطر هم پراخ شوی دی.
د بيبيسي افغانستان د حقیقت موندنې څانګې په یوه څېړنیز راپور کې ویلي چې یوازې د تېرو پنځو کلونو پر مهال په کندهار او هلمند ولایتونو کې ژورو څاهګانو ته د خلکو د لوېدو له سلو ډېرې پېښې ثبت شوې دي. د راپور له مخې، د دغو پېښو ډېری قربانیان ماشومان دي.
راپور وايي، دا ستونزه یوازې د افغانستان تر جنوبي سیمو محدوده نه ده؛ بلکې د هېواد په نورو برخو کې هم د ورته وضعیت نښې لیدل کېږي. د سپوږمکۍ د انځورونو څېړنه ښيي چې په تېرو پنځو کلونو کې د څاهګانو د کیندلو بهیر په پام وړ ډول چټک شوی دی.
د څېړنې په یوه بېلګه کې د کندهار د پنځه کلن ماشوم زینالله کیسه یاده شوې ده. هغه د لوبو پر مهال په یوه شاوخوا ۷۰ متره ژوره څاه کې ولوېد او د ژغورنې هڅې یې ۴۸ ساعته روانې وې.
د بيبيسي د راپور پایلې ښيي چې د اوبو د کمښت له امله د ژورو څاهګانو زیاتېدونکي استعمال، له پرېښودل شویو څاهګانو سره یو نوی او تر ډېره پټ انساني خطر هم رامنځته کړی دی. په دغو پېښو کې د ماشومانو لوېدل د ستونزې تر ټولو اندېښمنوونکې برخه بلل شوې ده.