محمد داؤد مومند

ټول دروغ، دروغ
د فلسفی شاعر او ملی شخصیت غنی خان، د شعر په استقبال او اقتفاء:
د زاهد ریاضتونه، د عابد عبادتونه، د ملا نصیحتونه، د حاجیانو دا حجونه
ټول دروغ، دروغ
نه دوستی او رفاقت شته، نه اخلاص او مروت شته، نه ریشتنی صمیمیت شته، نه څه مینه محبت شته، راته بریښی دا ټول هسی:
ټول دروغ، دروغ
نه وفا ده چیری پاتی، نه صفا پاتی په زړونو، صداقت هسی دوکه ده، بی وفا غوندی دنیا کی، چی باور په دی خبرو:
ټول دروغ، دروغ
د جومات عبادتونه، د شیخانو دا لمونځونه، د صوفیانو خلوتونه، که ویناوی د واعظ دی :
تول دروغ، دروغ
د ټګۍ یوه دنیا ده، د رشتیا په کی ځای نشته، هرڅه هرڅه لباسی دی، دا جوړخت د طبیعت دی، چی دوکه نشی زړګیه:
ټول دروغ، دروغ
که زاهد دی که ملا دی، ټیکه دار که د عقبا دی، واعظ وعظ په منبر کا، طالبان به پری منتر کا، هسی رنګ جادو ګری ده:
ټول دروغ، دروغ
سیاستوال که فلسفی دی، مورخ که محقق دی، وینا وال که خبر لوڅ دی، په ظاهره مسلمان دی، خو فطرت یی د شیطان دی، ځان نه جوړ به لوی رهبر کا، اعتماد پری په کار ندی:
ټول دروغ، دروغ

دا وطن به خراسان نشی
نر پښتون ته خطاب!
پښتونه ستا د ببر سر، د لوڅو خپو نه قربان
ستا د غیرت، ستا د ایمان، ستا د پښتو نه قربان
ته د غیرت، ته د همت، ته د عزت شمله یی
د اباسین د تلاطم او د هیبت څپه یی
د ابدالی او د غرزی د صلابت شمله یی
د افغانی ننګ او ناموس د حمایت وسله یی
ستا د پښتو او پښتونوالی، ولولو نه قربان
ستا د غیرت، ستا د ایمان، ستا د پښتو نه قربان
وطن دی پاک له فرعونانو، نمرودانو نه کړ
حرم دی پاک له بت پرستو بتګرانو نه کړ
شیطان صفت، ابلیس ضمیره سقاویانو نه کړ
د جمعیت او د نظار د غدارانو نه کړ
…..
نوره د دیورند او د خنجان ډرامه ختمه ده
نوره د پنجاب او د تهران برنامه ختمه ده
دا د بت شکنو، احمد شاه ابدالی وطن
نوره د پنجشیر د قهرمان افسانه ختمه ده
ځار دی شم پښتونه ستا د توری نښانی وینم
وینه د ځوانانو کی موجونه د سیندو وینم
درز مو د هیبته لا په زړه د هندوستان کی دی
تاج مو د شاهۍ ژوندی مثال په اصفهان کی دی
مور، پری بوره شوی، چی په چپه چا کتلی دی
برم د تندرونو، په آواز د هر افغان کی دی
…..
دلته لوی انګریز شو مات، امریکن ورځنی تللی دی
دلته سکندر پچاړ، ایران تری تښتیدلی دی
روس مو غر په غر، پدی وطن کی ډزولی دی
زړه مو د دشمن تل په خنجر باندی څیرلی دی
دا د عقاب ځاله، د آسمان سره ټکر وهی
کور دی د زمریانو افغانان په کی سنګر وهی
تا چی زموږ ننګ ته، ستمیه، بد کتلی دی
وینه د غیرت مو په رګو کی خوټيدلی دی
مړی په کفن کی له قبرو را پا څیدلی دی
تا غوندی ګیدړ مو تر کولابه زغلولی دی
دا د لوی خوشحال او د میرویس او ابدالی وطن
دا د نادر خان او محمد ګل مومندی وطن
ځاله د عقاب کی، ټپوسان ایساریدی نشی
ډله د زمرو کی ګیدړان خو ګډیدی نشی
اور دی او لمبی دی هری خواته زلزلی وینم
شخړه د توفان کی تور مچان خو بونګیدی نشی
دا افغانستان دی دا وطن به خراسان نشی
لُو، می د پښتو ده افغانان به غلامان نشی
د عروضی نیمګړتیاو نه معذرت غواړم

***************************************