عبدالقدیر مطفی

غټی سترګی یی ریښتاچی سم خوړل کوی
دبڼو غشی یی خدای شته سم وژل
کوی

هره ادا یی لکه حورلمبه لمبه خواره شی
سمه سکروټی غوندی خلکوسوځول کوی

مینه
کوی خولږشرمیږی نه پوهیږم ولی
چی کله ځی اوراځی تش ماته کتل کوی

کله خووایم چی بس ورشمه
اوښکل یی کړمه
خودازړګی ساده می هروخت ویرول کوی

لیونی تور وی اوکه سپین وی ماته ګوره کنه
په
ښکلو هیڅ کله باور ونکړي چل کوی

صبرکوه قدیره رابه شی په خپله درته
ته ډیرساده یی دغه ښکلی
ځورول کوی

غزل

شعر: عبدالقدیر مطفی

نن مي سترګي ځکه ژاړي يار مي نشته

بي
له ياره مي ژوندون ډيرراته ګران دي

لکه ګل ريژيږم ياره ده ډير غمه

هريوغم راته په سرلــــــــــــکه اسمان دي

ماته چاويل چي مـــــــــــــين شه ليوني يم

بي له ياره مـــــي اوس زړه ډيرناتوان دي

ځان به خــــــتم کړم خو يارپرښودي نشم

خو پدي غمـــګين يم هروختي هجران دي

اي رقيبه بـــس دي څومره مي کړي تيري

ستا په ماباندي پيرزو هروخت طوفان دي

زه غمــــجن قدير په زړه باندي سوري يم

يوغــــــــــزل يومي داغم يو مي جانان دي