سیف الله بریال

ســــــــــــتار یارانـــــه زما ســــــــــــزا شـوه
ژوندون مې ټول خـــــــطا، خـــــــطا شوه
لیـــــــــــــــــــــلا زما څخه جــــــــــــــدا شوه
شـــــــــــــپه نا خوبي ورځ مې ژړا شـــــوه
ځـــــــــــکه نو څیرې ګریوان عمر تیرومه
٭٭٭
ومــــــــــــه پتنـــګ اوس پــــتنګ نه یــم
جـــانانه ســتا په رنــــګ زه نــــــــــــه یـــم
پـــــــــــــــه میـــــــــــنه ولاړ بــــې وفا نیــــم
ســـر ورکـــوم په خپـــــل ځــــــــــــان نه
یم
تـــــــــــــه بې وفا یې ځکه لار جدا کومه
٭٭٭
زه دی اشنــــــــا تـــــــــــه مــــــې لیـلا
وې
تـــــه مــــې خـــــــــندا، تــــه مـــې ژړا وې
جـــــــــانانـــــــــه تــــه خــــو بــې وفــــا وې
تــــــــه پــــه یـــارۍ کــــې ورخــــــــطا وې
چې مور او پلا به مې حلاله کړی م
ینه

ســتا د راتـلــو په انتــظار بــه یمه

ســترګــې په لار درته ولاړ بـه یمـه

کــه تــه رانغـلې اشـنا څـه به کیږي

وخــت بــه تیریږي نـا قــرار بـه یمه

پــه هــغه لاره بــه چــې ته تـیریدې

هلــته ولاړ زه ســـرګــردان بــه یمه

اشـــــنا د یار که دې پوښتنه وکړه

زه تل مدام ستا خدمتګار به یمه

بریال به تل مدام ستا لارې څاري

زه ببر ســــــر څيري ګریوان به یمه