ګوهر وزير

دغــــــــه هــــم هغه تېــر کال دے
د ماضي پـــــۀ شـانـــې حـال دے

زما خپـــــلــې مټـــــــې تــــــــورې
زما خپــــلـــــه ســــــــينه ډال دے

دلتـــــه چـــاتـــه زړګے سپک کړم
دلتــه څـــوک زمــاهمخيــال دے

ﻻ ئـــــې زۀ د ځــــــــواب نـــــۀ يـــــم
ستا لېـــــمو کښې چې کوم سوال دے

ځان وژنــــــــــه بــــــــــــل وژنــــــــــــه
بــــس يـــو دغـــه ستـــا کـمال دے

د هــــــــر دور پــــۀ اوږدو کښــــــــې
زمــــا شــــــوے استحصـــــال دے

د خـــــــوشـــــال بچــــے خفــــــه دے
د مغــــــــــل بچــــــے خوشــــال دے

کــــــه ثبــــــــوت غـــــواړې د مينــې
لــــوند پـــۀ اوښکومې رومال دے

راتـــــــــه اور دے بــــــــې دتــــــانـــه
کـــه ورغـــــــړ دے کـه شــــوال دے

ښــکليـــــــه څومـــــــره بختــــــور ئـــې
چـې ګـــــــــوهـــــــــر دې کليـــوال دے

پهـرېدار اوسۍ دکلـيـو دښـارونو
چا بارود دلته راوړي پۀ بارونو

تېرکړل ټول دتوروشپوبلاله ستوني
چابه زېري چې راوړل دسحارونو

قلمونه پۀ رښتياليکلو ګونګ دي
ترجيحات نور دي دښار داخبارونو

دخوشال دمعيار ګزکه پسې راوړو
ډېر سرونه نۀ دي وړ د دستارونو

نورخوهرسړي تېرۀ خنجرپۀ لاس دے
اؤ يو زۀ کوم ګنډل د پهرهارونو

مونږ د ځان نۀ ؤ ګوهره خوپۀ ځان ؤ
څۀ خاموش تېرشو موسم د بهارونو

له نا کامه د محفله سره خاندو
خپل ژړېږوخودبله سره خاندو

یوموډول یومواتڼ یوه موټپه ده
له باګرامه ترکابله سره خاندو

پرونې سلوک یې هم رانه هېرنه دې
نن به ولې د مغله سره خاندو

دا دې ښارمسکا تمامه مصنوعی شوه
یومونږ دوه د زړه دتله سره خاندو

څوکسا ن راته په زړونوکښې پسخېږی
زه او یار چې کله کله سره خاندو

باوری یو په راتلودیار ګوهره
منتظریو او دګله سره خاندو