حسن خان درمل

 

ته که یي وران کړې زه یي نه ورانوم
زما دا کلی د خاپوړو کلی
ماته یې مینه د ادې راکړې
ماته یي ننګ ماته غیرت ښوودلی
ماته غیور یي د پښتو راکړی
زه یي ماشوم کړمه رالوی په غیږ کي
ما یي کوڅو کي پالي پل اخیستی
ته که د خپل کلي کوڅي ورانوې
ته د خپل پلار زړې ریښې ورانوې
ته به یې څنګه اوس په قدر پوه شې
ته خو را لوی د بل تر لاس لاندي شوې
ته د مظلوم ملت پر حال نا خبر
ته یي د وینو قیمت نه پېژنې
ته د خپل ځان ارزښت هم نه پېژنې
تا د بل لوښي کي ډوډۍ خوړلې
ډیر وفادار یي اوس مې ومنلې
چي هیڅ خوړلی نمک نه هیروې
خود به دا کلی په مرمیو ولې
خود به دا میندي ژړوې نن دلته
تا خو د مور مینه لیدلې نه ده
تا په سلګو کي هم کتلې نه ده
د بل د مور به څه عزت وکړې اوس
تا خپله مور لا پېژندلې نه ده
چي سرتوره په ژړا ژړا کي
سهار ماښام له خدایه تا غواړي
راشه د مور له میني خوند واخله
راشه له دې وران کلي پند واخله
راشه پخلا شه نوی ژوند واخله
له دې مظلومو نه دعا واخله
خالي جسد ته نوې ساه واخله
راځه زلمیه ! او ټوپک دي پریږده
خپله ابوۍ دي انتظار کي ناسته
دا ستا راتلو ته نن په لار کي ناسته
ته لاروی په دغه لار راشه
زه به هم مخي ته ډولونه دروړم
دا ستا راتلو ته به سازونه در وړم
یو ځل به بیا غاړه غړۍ شو سره
یو ځل به بیا یوه کړۍ شو سره
د کلي وران مسجد به بیا جوړ کړو
او پاک الله ته به زارۍ وکړو
که ستا تیر شوي ګناهونه درته
ددې ولس ټول پرهرونه درته
ستا په زاریو درته ټول وبخښي
ستا په خواریو درته ټول وبخښي
ستا په سلګیو درته ټول وبخښي
ستا په زګرویو درته ټول وبخښي.

نور به څه نه یم خو انسان یم ، سر مې مه پرېکوه
زه کافر نه یم مسلمان یم ، سر مې مه پرېکوه
ما فطرتاً د پاک الله(ج) لویې منلې ده چې
نن هم په هاغه لار روان یم ، سر مې مه پرېکوه
زما په ژبه او په زړه کې لا ایمان څرخېږي
اوس هم بنده د پاک سبحان یم ، سر مې مه پرېکوه
نه له اغیارو سره ګرځم ، نه اغیار یمه زه
لا هم میین په سپین قرآن یم ، سر مې مه پرېکوه
وروه! د خداي لپاره راشه راته غاړه راکړه
آخیر خو زه هم دا ستا ځان یم ، سر مې مه پرېکوه
مرګ نه په ځوان ، نه په ماشوم ، نه په سپینږي دی خو
د پلار او مور زه تنکی ځوان یم ، سر مې مه پرېکوه
درمله ! صبر شه ، لیږ وار وکړه ، ګذار ونه کړې
نور بس په هر څه پښیمان یم ، سر مې مه پرېکوه

زه خو پښتون ومه پښتو مي کړله
او د پښتو په سر مې
له ډېرو خلکو سره
تل جنجالونه کول
ما ځان پښتون ګڼلو
ځکه چې
ما وې شيدې د پښتنې رودلې
خو د ژوندون په دغه ستړې لاره
لوړي،ژوري راغلې
نو زه خو پښتون ومه تنها پرې تلمه
له نیم مزل نه وروسته
په یوه بڼ راغلمه
د بڼ د شنو ونو تر سیوري لاندي
کښیناستم دمه مې کړه
که ګورم بل څوک هم تر ونې لاندي
لکه چې دمه کوي
ما وېل لیږ ور به شم چې ویې ګورم
نو ور روان شومه
هغې هم دېخوا او زما ولور ته
راته رډ، رډ یې کتل
دا یوه ښکلې پښتنه انجلۍ وه
دواړه له یو بل سره
ښه په خبرو شولو
زما د ژوند په دغه ستړې لار یې
د مل کېدو کلکه وعده وکړله
دواړه د ژوند په دغه ستړې لاره
قرار قرار روان شوو
چې لیږ له لوړو او ژورو تېر شوو
د ژوند دا خوږ ملګری وړاندي شو لیږ
زه ورپسې تیز شومه
ورپسې منډي مې کړې

ستا تر دره رژیدلی درته راغلم
لکه ګل خزان وهلي درته راغلم
ته مې خپل کړه اې جانانه! نور څه نه شته
په زړګي ډیر دردیدلی درته راغلم
زما اوښکو ته په سپک نظر مه ګوره
یو ځل بیا هیلو نیولی درته راغلم
خلک پریږده چې څه وایې ، ودې وایې
د پښتو غیرت زبېښلی درته راغلم
اوس چې نوم زما د میني درسره شو
ځکه بیرته ، بیرته تللی درته راغلم
د بیلتون دروازې بندي شوې وصاله
بې مرهمه غم ځپلی درته راغلم
نور دې خوښه خپلوي او که شړي مي
زه درمل خو نابللی درته راغلم