جاوېد احمدزی

چـــې هـــر وخـــت زمــا د وطــن سودا کوي
نـــن هـــغــــه خــلـک د ســولـــې غوغا کوي

کـله یـو کـله بـل لښــکــر ســره جــنـګ کړم
یــاران خــو هــــســې چــیــغــې د غزا کوي

لــکه ګـــونګ د خـــپلې ژبــې بـې برخـې یم
کــه پــــښـــتــو وایــــمــه ، پر مــا خندا کوي

هـــم په زړه هـــم په ځـــيـګـر زخـــم راکوي
اف ! چــــې هـــمــدوي خـــبـرې د دوا کوي

د یوسف په شــان مـې خـپل ورونه خـرڅوي
بـیــا هـمـدوي هــر چا ته کــښـېـني ژړا کوي

د شپــې،شپــې د غــم کـاروان ښار ته راولي
په ســـبا،ســـبا یـــــې تــــور په بــل چا کوي

د احــمــدزي په سـیـــنــه کــــې دردونـــه دي
هېــواد یــې لــوټــېــږي، زړه یــې درزا کوي

 

چـــې د پــۍ مــخو پــه ښــار کـې بې قرار وي
یــا بــه مسـافــر وي ، یــا خـــو بــه لاچار وي

د مــار پــه څــیـر څــرمــن اچــــوي لــه غـمه
هـغــه ســـړی چـــې لــرې لــه خــپل دیار وي

چــې پـــښــتون په مــخه ورشــي ژړا ورشــي
کـه هر څـومره په زړه سخت په ځـان تیار وي

د پــــردو موټــــرو تــصــویــــرونـــه کــــاږي
قسم لــکــه اســپــنـــدي بـــه یـــې روزګار وي

ځــیــنې ځـــــینې د یورپ په ژوند ډېر ویاړي
څه به خوار پردېس وي ، څه به یې وقار وي

د کـــلــــي نــه تـــل د غـــــم خــــبــرې اوري
د وطــن پــه غـــم بــه یـــې ځـیګر پرهار وي

د احمـــدزي پــه مـــخ بــیا اوښــکې بـهــېــږي
مســافــــر پــه زړه نــری پــه روح بیمار وي

()

 

یــار تــه چــــې ګــــورمــه فــکرونو کې ورک شم
د لــیــونــو غـــونـــدې ســــوچــونــو کې ورک شم

زر څه وي زور څه وي مال څه وي په عشق کې
نــادان نــه یــم چــې دې څــیـــزونو کې ورک شم

څــه ښــه وایـــي چـــې دولـــت د لاس خیـری دی
پیــســې به څه کـــړم چــې ظـلمـونو کې ورک شم

زه مـــیــن یــم لـــه هـــر څــه نــه بــــې پــروا یم
تــل د جـــــانـــان پــه صــفــتــونــو کې ورک شم

اوس زمونــږ ښــار کـــې رقــیبــان چړچې کوي
زه لــکــــه یـــتــیــم پـه ګــردونــو کې ورک شم

زړه مــې راته وایي چــې ســیـند تـه ورټوپ کړم
کــلــه کــلــه داســـــــې غــمــونــو کې ورک شم

دا شــاعــري به د احمــدزي کـــور وران کـــړی
د قـــلم په شـــان بـــه شــعــرونــو کې ورک شم
()

ای! د کـلـي اشــنــا تـه نــــن پـه خندا شه
د ښــار زخــمــونو ته مـې یــو څه دوا شه

سپینه یـــې،سپینه وایــې،سپینه یاري کړې
زه هـــم سپینه سپینه وایـــم چـــې زما شه

طالب بـه زه،آدم بـه زه،قــیـس بـه زه شم
ته ګـل بـشـره،ته درخــو،ته مـې لیلا شه

لګه پتنګ چې اور کې سوځي غږ نکړی
داسې مې ژوند په پټه خوله زار له تا شه

د غـرونو کـاڼي ګـاټي ستـا مستي غواړي
په څــېر د غـرڅــنۍ مسته بــې پروا شه

یک تنها د چـنـار سوری لاندې ناست یم
ستـا دې قـسـم وي چــې لــږه را پیدا شه

د لــرې ښــار نه بـیمار او ســتړی راغلم
اوس د غــریب احــمـدزي تـه مسیحا شه

 

ستـــا یـــادونو د عــــمرونـــو سودایي کړم
زمـــا توبه ده کــــه بـــه بـــــیا اشنایي کړم

سبانارې کې مې غم خـوراک څـښاک شی
میــــنـــې څه عجب غمجن په سبایي کړم

نصیب کــــې مــــې دیـــدن نشته،مسافر یم
 ډېر بیــمار،رنـــځور دغــــه ستا جدایي کړم

دا لـس دولـس کاله مې بېلتون کې تېــر شو
تر کـــومې بـــه ســتا د وصال ګدایي کړم

تــــا د پښتـــو رواج تــه غـــاړه کېښوده
مــــا په زړه تـــیږه کېښـــوده دانایي کړم

احمدزی به دی تصویر ته همیش ژاړی
قسم تل به یــــې په اوښکو صفایي کړم

غزل

نن مـــــې بیــا پــه هـــغـــې ښـکلې لـــږ نظر شو
اف!عــــجـــب درد مـــې دنــنـــه پــــه ځيګر شو

سـتــا له ښایــست نه لمر سوزی سرې لمبې کړي
  ماښــام بـیــا د  پــــورې غـــر شــاتـــه سنګر شو

عشق لکه د خس سپک کړمه،دروند پښتون وم
مـــحـــبـــت مــــې زړه ته راتـــېـر په هنر شو

دا ســتا رنـــګــــین خــیال چـــې ذهن ته راغی
دا زمـــا وران غــــزل ســـــم لـــکـه ګوهر شو

تا چـــې زمــــا نـــوم په خـــپلـــه خوله واخیست
بــــل اختر بـــه څـــه کړم اوس په مـــا اختر شو

ســــتا په مخــــکې تـــنهــا دغــــه نه شــــم ویلی
راتــــه لـــــوی غر شو " تــا سره میـنــــه لرم "

احمــــدزیه راتــه ښـــکـــاری چــې مــیــن شوی
سـتا ځـــای کــور کــــه نه په پښو کې د دلبر شو

چـــې ستا لــه مـــخـــه لـــرې شــو نقاب دغه نن شپه
زمـــــا خـــراب خـــو شـــو خانه خراب دغه نن شپه

کــه غم دی کــه درد دی کــه زخم دی یــا پرهار دی
دا هـــمه به لـــه زړه نــه کــــړم ځواب دغه نن شپه

چـــې یار تـــه مـخـامـخ شوم،داسې خوله خوله شوم
ته به وایي کــه پـــروت یـــم په پنجاب دغه نن شپه

رقـــیــبان دې چــیغــې سورې کــانـــدي پروا نکړم
خس اوخاشاک به ورک کــانـدي سیلاب دغه نن شپه

د هـــجران وچــکــالـي ځــپــلــی وم،ډېـــر تږی وم
د زړه دا ســپېــره دښــته شــوه سېراب دغه نن شپه

زاهـــده! زمــا او ســتــا حساب کــتـاب خو تـل وي
بـــس د نـنـنــۍ شــپې مــکــړه حساب دغه نن شپه

لــکــه لـــیــونـــی ســـړی احمدزی بـیـا بـیــا وایي
زمـــا خــراب خـــو شـــو خانه خراب دغه نن شپه

 

د عــــمـــرونــو عـــمــــرونــو مــســــاپــر افغان دار ته خېژوي
څــــومـــره اســـانــه بې پـــرســـانــه یـــو انسان دار ته خېژوي

د غرغرې رســـۍ تــه چـــې مــنصــور غوندې په مـینـه ګوري
اې مــرګــیـــه! بیا سـپـیـن سړی په سـپـیـن میدان دار ته خېژوي

جـــلاده! پــــام کـــوه چـــې پـه سپک نـظر ورتـه ونـه ګـــورئ
سـتـاسو خـپل مشران سـتا پـه لاس سـتاسو مهمان دار ته خېژوي

پـــه ژړا لـــه کــور نـــه راوتـــی،پــه خــنــدا تـــه روانــېــږي
ځـار دې لــه خـنـدا نـــه شــم هــغه په مــا ګران دار ته خېژوي

چارواکو لــږ شــانـته فکــر وکـــړي؛دا نــن چې اعــدامــېـږي
داســې سوچ وکړي لــکه چــې ستـاسو سلطان دار تــه خېژوي

وطن کـــې یـــې مـاشــومــان وایي چې پلار به مو زر راځي
خــو څــه پوهــېــږي چې د دوی د زړه ارمـان دار ته خېژوي

احـــــمــــدزیـــه تـــا خــــو د ښـــکــلـــو پـېـغلو صفتونه کول
اوس سړی شوی اوس دې د ګل په شان خپلوان دار ته خېژوي

دغه درې په ډېر ورو ورو په کرار کرار خراب کړم
یـــو دلدار دویــــم اغیار درېـيــم روزګار خراب کړم

د عشق پــه جواري کې مـــې د ځـــواني خوبونه بایلود
زه لا پوخ جوارګر نــه وم، د مــینــې قمار خراب کړم

یـــو خــو ته له ځایه ښایسته یې، بــل لوس مخ ګرځې
ستـــا دغـــه کـــار دغــه ادا دغــه رخسار خراب کړم

بــاڼــه دې لــکه ســتنــې د مــفتون پـه زړه ښــخــېــږي
توبه لــه دې خونخوارو ستـرګو چــې دیدار خراب کړم

څـه ښه مــتل دي (چې زور نه لری برېت مه لویه وه)
ومـــه کـــمــــزوره د زورورو نــــاتــــــار خراب کړم

د یـــو یـــو بــیــت لپاره تــل شپــې راباندې سهار شي
بــس دغــســې شـــاعـــري دغــسـې اشعار خراب کړم

احمــدزیه ګــوره ســم پــښتــون شــه یا ســـم مین شـــه
چـــا ته کــلــه پــتــه ده چــې کوم یو پرهار خراب کړم

 

چې مې خواته راشي،زړه مې په درزا شي
کــلــه مـــې رضا شي،چې لـــه ما جدا شي

اف!قـاتـل باڼـه دې بــیـا کـــوی قــتــلــونـه
جــلادان خـــو تـــل مــقتول لـــره سلا شي

مـجنون بــه سـل ځلې پــر مــا آفرین کړی
کــه یــو ځـل خبر مـې د سر له غوغا شي

اې د جــګــو غــرونـــو لــیــونۍ جــانـانـه
لیــوني بــه د ښــار خــلک په رښـتـیـا شي

ستا پـــه شونډو کې مسکا،سترګو کـې حیا
زمــا ژونـــد تـــه دغــه دوه څېزه بلا شي

مورې څـــه لــه سپــېلني راته لوګي کړې؟
د عشق رنځ چېرته روغ په دم او دوا شي

ســتا پــه ســـاده کـــتــو په ســـاده خــبــرو
دا ســــاده احـــمـــدزی بـــه اخر رسوا شي