جاوېد احمدزی

 

 د اشنا اشنایي غم سره اشنا کړم
 هر اشنا او نااشنا ته یې رسوا کړم

 چې د خوبونو دنیا مې شوله ورانه
 له ډېره درده په ویښه شپې سبا کړم

 اوس مې سترګو کې اوښکې ایسارې ښې دي
 که سېلابي شوې اباسین به تالا کړم

 یو د ښکلو مینې سپک لکه د خس کړم
 بل یې د دوست او د دښمن د خندا کړم

 څه مینه ړنده ، څه عاشقان ړانده وي
 زه خو څه ستا څه د وخت جفا بینا کړم

 ستا نوم سره به تل بې وفا ولیکم
 ټول پوهېږي چې روا که ناروا کړم

 احمدزیه ولې دومره ډېر فریاد کړې ؟
 چې مې یار ستمګر شو خود به غوغا کړم

  

 په سوال او زاري کله تم کېږي ژوندون
 څومره په منډه منډه تیرېږي ژوندون

 په تور رنګ باندې سپین ویښتان نه پټېږي
 لکه سپین غر کال په کال سپینېږي ژوندون

 د دنیا قومونو سره خوشالي کړي
 مونږ سره په غوړو کې سوځېږي ژوندون

 زه په ځواني کې پر تا ډېر ډېر نازیدم
 چې زوړ شوم پر ما خندېږي ژوندون

 ما به ویل چې عمر چېرته ژر خلاصېږي
 خو د سترګو په رپ کې ختمېږي ژوندون

 تېر وخت د پسرلي موسم په شان خوږ وو
 اوس لکه د ژمي شپه سړېږي ژوندون

 چې احمدزی سم شي ژوند یې نه سمېږي
 د یو وران محل غوندې نړېږي ژوندون

 
  

 چې دې څومره خورمه لا ډېرېږي غمه
 ورځ په ورځ په ما باندې غمېږي غمه

 کله کله د خانانو خوا ته ورشه
 نه توبه ! ته خو هلته شرمېږي غمه

 بېخې نه ختمېږي،بېخې نه درېږي
 د يورپ باران غوندې اورېږي غمه

 غم بې نیټې راځي دغه یو متل دی
 د دې کلي پر سر تل چورلېږي غمه

 ما ویل چې نو شپه ده سبا به شي اخر
 ته لکه د تورې شپې تورېږي غمه

 ړومبی زه ماشوم وم بیا ځوان شوم اوس زوړ یم
 عجب کار دی ته هېڅ نه زړېږي غمه

 احمدزی چې چېرته ځي ته هم هلته ځي
 لکه سوری راسره ګرځېږي غمه

 

 

په رښـــتیــا خــبرو ډارېــږي هــر اشنا نن سبا
د دې خلـکو شـونـډې ګنډلی دي کوم چا نن سبا

ســاقــي راشه په مـاتو هنــدارو لږ نظر وکــړه
دلتــه روغ زړونه پاتــې نه دي د هـېچا نن سبا

زمونږ د ښار اپلاتون هم بې ځوابه غوندې دی
ناست یوو بس تیارو کــې په تمه د رڼا نن سبا

یو ځواني دوهم غریبي درېـیم چې مینتوب شي
دغه درې خو عــاشــقانو ته شــي سزا نن سبا

احمدزیـه دا باقي عمر میــخـانه کــې تېر کړه
کـه څــه غــم کــړی د هغې ابدي دنیا نن سبا

 

 

 نـن خو بــیا د اشـنا غــم را بــانـدې زور دی
 زما په ســر کــې جوړ شوی عجب شور دی

 هــم مــې زړه هــم مــې ځیګر لمبه لمبه شي
 چې آه مې له خولې خیژي په شان د اور دی

 مساپري کــې مــې بــې وخته سر سـپـین شو
 د ژوند فــصل ته بـزګـر ویـســتـلــی لور دی

 د بېـلتــون تنور کـې ورځ په ورځ بـخــېــږم
 د تناره سیخ غـوندې مـې رنګ تک تور دی

 کــلــه د غـرب کــلــه د عــرب مــزدور یــم
 دا خو ځکه چــې ما نه خپه خــپل ورور دی

 که څه اوس هم کابل په وینو رنګ ښکاري
 پر ما ګران دی هـلته مــې د جانان کور دی

 یـا دا هــــمــه د وخــتــونـــو امــتــحــان دی
 یـا عشق کـې د احمـدزي نصیب نسکور دی

()
11/09/2013

 

 

چــــې په خــپل وطــن شـیدا وي هـم مفتون وي
داســـــې خـــویـــونـــه يـــواځــــې د پښتون وي

نه له عــشقه نه لـــه جــنګ نه په شـــا کـــېږي
هـم یـــې رزم هـم یـــې بــزم کـــې ګـــډون وي

کــه صاحب د ډېر قــدرت یــا ډېر دولـت شـــي
په هر حال کې په هر ځای کې ډېر موزون وي

جګ او ټـيـټ خان او غریب نه وي په منځ کې
پــښــتونـوالــې کــې بـس دغــه یو مضمون وي

د بــل نــامـــوس تـه د خــور په نـظـر ګـــوري
ځـکه یــې خـــو خـلک څنګ کې په سکون وي

کــــه په ټـول عـمر خـواري او مــزدوري کړي
تــل لـه خـــپــله ربـــه راضــــي او مـمنون وي

دردمن ځــان یــــې د هــېواد پـه درد دردېـــږي
همېــشــه به یــــې دردونــــو کـــې ژوندون وي

غلــیـم ته دا ځــای لـکـه د سرېــښـــو ډنـــډ دی
چــې دلته بــند شي ورباندې جوړ شبخون وي

احـمـــدزیـــه پښـــتـــانه ســــره جـــرګــــه کړه
کـه نـه تـــل به ســـتــا د لـــراوبــــر بېلتون وي

06/09/2013

غزل

چــې رانـجه په ستــرګـو پـورې کړې بلا کوې بلا
یــوه ورځ مــې وژنی ګــلـې چــې همدا کوې همدا

کله دې مخ په سور سالو کې پټ کله ښکاره کړې
اشـنــا څـه لـه داســــې ظلــمــونه پرما کوې پرما

ما خـو په مــیـنـه مــیـنـه سـتا د نوم پوښتنه وکړه
ته په زوره زوره په کړس کړس خندا کوې خندا

یو زه یـم چـــې مــدام د زړه په ویـنـو غزل لیکم
بل تــه مـــې ورانــه د خــوبــونــو دنیا کوې دنیا

یا پــه شــګـو يا خــو په ګــاټــو ګـوزارونه کـوې
د مــیــنې دغــه انــداز څــومـــره زیبا کوې زیبا

پرون هم ستا په انتظار کـې ناست وم ته رانغلې
اې جـانـانـه نــن بــیـا هم خپله رضا کوې رضا

دا د غــرونو احمــدزی عجب بخـتور سړی دی
چـې همېش ورته په پــښـتو کـې وینا کوې وینا

()
30/08/213

نن خــپـه رانـــه جـــانـــان دی ربه خیر کړی
زما زړه سـخـت په لـړزان دی ربه خیر کړی

ودانــــه د مــیــنــې دنــیـــاګــــۍ وه زمــونــږ
تــنهـایــي کـې غــټ تـاوان دی ربه خیر کړی

پاس اسمان کې د غم ورېځې راښـکاره شـوي
ږلــۍ ،بـاران کـــه تـوپــان دی ربه خیر کړی

ته مــې یار، ته مــې دلـدار، ته مــې نګار یې
بې له تا مې ژوندون ګران دی ربه خیر کړی

احــمــدزیــه ورشــه آشــــنـــا راپـخــلا کــړه
د ریبار داســـې فـــرمــان دی ربه خیر کړی

()
30/07/2013

   

کـه څـوک پـه ژونـد کــې شي یو ځل مـهـمـان د ګلرنګو
هــلــتــه بـــه ورتــه ښــکـــاره شـــي ایــمــان د ګلرنګو

څــه پـه ګفتار څــه پـه رفتار څــه پـه رخسار ښـــې دي
خــو پـه زړونــو یـــې کـــرکــــه وي پـنــهــان د ګلرنګو

مــا ویل ځـــوانه دلـتـه څــه دي ، ولــې دلـتـه راغــلی ؟
وی چــې چوپ شه!ځـــوانــي مـــې شه قربان د ګلرنګو

چــا یاران چــا خپلوان چــا جانان چــا وجدان پــريـښود
پـــه تــــــوره شــــپــه دوي ولاړ پـــه دوکـــان د ګلرنګو

بـــس لاس پـــه لاس ســـودا ده ، میـنـه میـنـه نــه شــته
ځــيـــنـې خــلــــک هـــســــې کــــوي ارمـــان د ګلرنګو

صــغـیـــره ګــنـــاه بـــه دې هـــم کــبـیـــره ګــنـــاه شي
داســـــې پــــه ګــنـــاه کــکــــړ دی جـــهــــان د ګلرنګو

احـمــدزیــه اوس دی په حـــلوا کـــې غـــاښ مـاتـېــږي
اوس چې زوړ شوی اوس پوه شوی پــه تاوان د ګلرنګو

 

 

عـشـق مــې د زړه سـتـنې لړزوي عجب
د مـــاشــوم په شــان مـــې ژړوي عجب

ته به وایې چـــې تـل نېــشـه نېــشـه یـــم
داســــې مـــــې پــــه لاره زنګوي عجب

کاش یو زه سپک وی د ښکلو په مخ کې
ډېـر ډېـر درانـده خــلـک سپګوي عجب

مـینـې څيـرې ګریوان مخ په بازار کړم
اوس جـهــــان راپـــورې خندوي عجب

زمــا او د پــتـــنګ پــه بـرخــه اور دی
مونـږ دواړه په یو رنګ سوځوي عجب

هــېــڅ یې په علاج نه پوهـېږم خـلــکو
بس دغــه یــوغـــم مـــې کړوي عجب

احمدزیه دا ستـا پـه شعر کې څه دي ؟
چــــې پـــه مــیــنــو اور لګوي عجب