سید منتظرشاه

خوب کې مې ولیدله 
دهماغې کړکۍ خوا کې ولاړه وه
چې د باد پرې لاره وه
یو لاس یې د کړکۍ پر څنډه ایښی و
ناببره یې
باد څڼې د پيکي پلو واړولی
باد لکه زما زړه رپيده
دهغې څڼې خپرولې
څو ځلې یې
په خپلو بلورینو ګوتو راټولې کړی
باد زوره ور شو
زرغون سالو یې له مخه نیکښه شو
موسکۍ شوه
له کړکۍ وګرځیده
راته ویې ویل
خپل شعر دې بشپړ کړه
نه  ویل کیږی
چې نیمګړی پاتې نه شي
احمدشاه بابا مېنه- کابل
۲۹/۳/۱۳۹۳

 

کله چې لمر د ماښامو، نه پناه وغواړی نو
 جانان زما له ارمانو، نه پناه وغواړي نو
 هرې رڼا ته د ښکلا په بهانه غاړېوځم
 هه مې د ژوند د تورتمو، نه پناه وغواړي نو
 یوې موسکا ته چې د سترګو کتاب پرانیزمه
 د زړه د ټکو د لوستو، نه پناه وغواړي نو
 یوې شیبې ته د ژوندون په تمه مخ واړوم
 شیبه ګونګۍ مې د لیدو، نه پناه وغواړي نو
 لکه کابل ټپي ټټرسترګی ور واړومه
 وخت مې د ټپ د رغیدو، نه پناه وغواړې نو 
 
 سلواغه-کابل

   

  هغلته بر، هغه د برې ویالې
 د لوی وټي پر نړیدلې ژۍ
 هر مازیګر ایښي منګی ته
 شمیرلي څاڅکي
 له سرو لپو لویږي
 منګی هم سور، لپې هم سرې اوبه هم سرې ځلیږي
 هملته لیرې
 هغه د وران ګودر ترغاړي
 هغه ښکلی، هغه دنګه، هغه ستړې
 زموږ د کلي بچۍ
 کله اوبه لټوي، کله هه سور منګی
 کله يې سرې منګولې
 هیڅ نه مومي
 منګی شي پاتې خپله ملا ونيسي پاڅي ترینه
 لکه چې زړه ته تسلا ورکوي
 شیطانه مخ دې تورشه
 بیا لیاړی واچوي پرځمکه باندې
 پر سریې لوټه کښیږدي
 سترګې دې پټې شه شیطانه، له ما ورک به راشي
 هغه له ړنګ ګودره غواړي هغه ړنګ یادونه
 هه سودایی ده
 کله ګوتې شمیري
 کله پر خپلو سرکو چاودو شونډو
 په ژبه ولیکی یو څو خبرې
 بیایې د سلګیو له پنسل پاکه سره ورانې کاندي
 بیا زړه را ټول کړي زمزمه کړي خپلې ماتې ګوډې
 د هغه کونډ چنار شلیدلي ډډ ته
 چناره ! وینې دې سارا نړۍ کې
 ښکاری، یو ښکارلری چې پای ته رسي
 او...
زه څو ښکاریان لرمه
 له مانه پس به
 پردې دښته نړۍ
 د یو بل ښکار په تمه لارې څاری

 

 

لکه نسرپه مخه کړی سيلاو
ډوب شي، غوپه شي
ته وا ورک شو د اوبو په تل کې
هغه د لر کلي میراو وايي
شکر چې ډوب شو، هغه هسک برجونه يې ونړیدل
خو،
سیلاب چې تم شی
لکه سور غاړی مازیګر د هسک په ولو باندې
کلی را پاڅي د سیلاب له خړو
شیبه ولاړوی
مزدک وویني چې هسک ولاړ دی
له منارو يې د بلال یو خوږ اواز راځي
چې د ژوندون ښکلا ته لاره باسي
خو،
زموږ د کلي پرهرژلی خلک
بلې تیارې ته تیاری نیسي
................................
زموږه کلی
لکه اوبو په سر اخیستی نښتر
لکه د لمنځې ګرګه
د هرتاړاک سره چې ولګيږي
خپلو زګیرویو سره، سر ته راشي
کله څپه ماته کړي،
کله مو ناوی هیلې واړه
د څپو خوراک شي
کله مو تاندې ګلورينی څانګې
بلې څپې ته تیاری نیسي
....................................
زموږه کلی
لکه د هسک چنار لویدلې
د چنچڼوځاله
د سين په منځ کې له بچيو سره
کله غوپه کله راپاڅي د څپو په اوږو
د سین تر غاړې چې راورسيږي
د لوړچنارد سين زموللو ماتو څانګو
نه پناه غواړي
.......................................
زموږه کلی
لکه ښکاري په مخه کړې هيلۍ
د ژوند شېبه
د سين څپه باندې دمه ونيسي
او
د تور ښکاري د تور ټوپک د شپيلۍ
بلې ګولۍ ته انتظارباسي

۱-۳- ۲۰۱۳
سروبی- کابل

  
 زموږه کلی
 لکه د لمنځې، هه شهيده ونه
 چې د جګ غره
 له هسکو تړو رغړولې ده چا
 هريو ټاپو ته چې ور وښويږي دمې له پاره
 ټاپو خوراک شي
 د ياغي څپو د تورې بلا
 ميراو اوبو وړی دی
 او
 زموږ د کلی خلک
 څوک هديرو
 څوک په ديرو کې ويده

 سروبی- کابل
 ۱-۳-۲۰۱۳

 

 

کلونه وړاندې ،
زموږ د زاړه ښوونځي هه خام ټولګي ته،
د ختيزلورنه له کوچنۍ دريڅې
د لمرکمکۍ زرينه وړانګه راتله
ښه مې په يادشي
چې د ټولګې له هه کوچنۍ دريڅې
ګردۍ ګردۍ کړۍ کړۍ وړانګې
زموږ په هيلووريدې خوريدې
موږ به لاسوکې رانيوې
خو هه به تلې رپيدې
هغه رنګينې پاروونکې شېبې،
تل به هغې ته
د لومړي ساعت ښوونکی
دپای ټکي ايښود
ما په لومړي ځلې يو درد وڅښه
ومې ژړل،
زما کتاب، زما مضمون
زما د ټولګي واړه کوچنيوملګرو
راسره وژړلې
تراوسه نه پوهيږم
چې موږهغې شيبې ته ولې ژړل،
خو
هغې لمرينې شېبې
لکه پرديس لاروی
زما د ژوند پرواټ تصويرپريښی دی
په هاغه ورځ زما ماشوم زما کمکي ملګري
خپله کمکۍ ژبه کې
تعريف داوښکې له استاده وغوښت
هغه ژړا اوهغه اوښکې زموږ ،
د مالګې تريو
د اوبوتړم ترکيب
استاد تعريف راته د اوښکې وکه
سرله هماغې شيبې
يوه بيکاره
يوه تته بې باوره کرښه
زما، د ټولګي اود استاد ترمنځه
تيره شوله
د هه کمکي مهاله
ان بيا ترننه پورې
د تتې کرښې پر ټټرباندې انځور وينمه
يوه کمکۍ يوه ماشومه هيله
چې،
د تړمواوښکو په کمزوري کاروان
د خپل دادا جنازه
زموږ د کلي هديرې پورې وړي
دې نه منونکي تعريف
زموږ ترمنځه يو واټن پرانيست
له دې نه پس
نه مې استاد نه مې زړګۍ
دا فيصله منله
بس له هماغې مهال
زه د کيمياپه لوست کې پاتې يمه

ليندۍ ‍‍‍‍‍۱۳۹۱
احمدشاه بابا مېنه- کابل

      ماويل چې ستا د بيلتانه شيبې به
لکه د زهرو څاڅکي
د ژوندانه ترپايه،
يوه، يوه وڅښمه
ماويل هسک به شمه، غر به شمه
د هسک اسمان و تندرونو ته به،
غيږ پرانيزم
زړه به د لاد (۱) تيږه کړم
وبه زغمم
ستا د خوږو، خوږو يادونو چينه
پلارجانه!
څه راوشول بل شانتې شوم
ستاپلرنیو ولولينو څپو
د نيزه وړي په څيرواخيستمه
يوړمه يې
او
لکه د شمعې په شان ويلې يې کړم
شوم څاڅکي، څاڅکي
د ژوندون کاسه کې
وڅڅيدم
اوس مې د زړه تڼاکې
اوس مې د اوښکو يوکۍ
لکه نرګس،
په سپورو شونډو وړمه
مرګی دې ړوند شي پلاره،
له دې نه پس چې لاره ونه مومي
زموږ د کيږديو او بورجلونو پلو
مرګی دې ومري پلاره،
له دې نه پس دې نور را مه شي
د پلرونو پسې،
نور دې بې پلاره مه شي،
تاندې هيلې،
نور دې ناهيلي مه شي
د نيمزاليو ناوکيو بچي
سيدمنتظرشاه
ملويناګر- نوی ډهلي

۱۲-۲-۱۳
(۱) لحد

  د يو ښکلي سين ترغاړې
د جانان کيږدۍ ولاړې
په ډالۍ کې رانه غواړي
زما زرغونې سترګې دواړې
د سپوږمۍ ترسيوري لاندې
يو دوه هيلې تاندې واندې
څو تبجنې شيبې شميري
د بيلتون پر دښتې شاړې
يو څوستورو لا غوږ ايښی
زما د مات رباب کيسې ته
يو ادم سترګي په لار دی
چې يو شپه درخو رانغاړې
دلته جوش دی بټ خوټيږي
سرنه سر په کې ويشيږي
هلته هسک اسمان ويده دی
دلته تاندې کونډې واړې
هلته پاس ستوري اتڼ کا
چې سپوږمۍ راځي ګودر ته
دلته تاندې سپوږۍ مړې دي
وخته څه له موږه غواړې
هلته ټول پيروني مست دی
هلته ټوله خپلواکي ده
دلته چوپ ولس روان دی
ځه په څه بلا به واوړې
هلته دټولو مخ ته يو دی
لکه مخکې يې يوه زاڼې
دلته ټول يو مخکې کړي
ځکه ټولې کيسی لواړې
هلته ميني کرل کيږي
هلته زړونه اباديږي
دلته وينې مينی چور شوی
هه درنې خبرې ولاړې
دلته ټوله بلواکي ده
دلته ټوله بيګاړي ده
خيردی ،خير دې شه وطنه
ته په څه غمو لتاړې
ټول که ستوري شئ رڼاشئ
د تيارو دغم دوا شئ
شئ يوموټی يو امساشئ
هرمورچل کې به يوکاړې
سيدمنتظرشاه
جلالکوټ
۱۳۸۲