حمدالله حلمیار

نن مې تر سترګو اوښکې اوښکې کاینات ښکاري
آینه روغه ده تصویر  مې پکښې  مات ښکاري

موږ خوشباوره یو اوس زهر راته شات ښکاري
له ژونده تښتو او مرګی راته نجات ښکاري

نن بیا پر ځمکه لکه غر یو سړی کم ښکاري
 نن پر اسمان یو ځلیدونکی ستوری زیات ښکاري

تا له خپل زړه د پاچایانو خزانه جوړه کړه
خو زما زړه درته د ټول کلي خیرات ښکاري

نړۍ! زما په بده ورځ پسې دي ولې خندل؟
ازار مې وینې چي بې سوره دي حالات ښکاري؟

د حلمیار رقیب به اور واخلي ایرې به شي
په اسویلو کي یې بڅرکي د کسات ښکاري

دا چي پر روح مي زلزلــــــه راغله
 دزړه خبره مي پر خــــــــوله راغله

د وینو پور  لري  حساب  نلــــــــري
 داســی بــــــــي پیره زمانه راغله

په غره کي کاڼو و یو بــــل ته ویل:
زموږ ســـــــیالۍ ته ایینه راغــــله

چي نور دژوند له خــــونده ووتې نو!
ایله دي شونډو ته توبــــــــه راغله

چي یوه ورور د بل مرۍ غوڅــه کړه
 زما پر سترګو توره شــــــپه راغله

ای! ما په خپـــــلو سترګو  و  لیدله
 زما په ژوند، زمـــــــــا جنازه راغله

دا خلګ نه اوري دغــــره په څیر دي
 ماته مي بیرته زمــــــــا نعره راغله

دا به می خیال وي او که خوب جانانه!
چــي حلمیــــــار ته دي  تحفه راغله
 

تنګ له تندې نه جانانه زیـــاته¹ راغلم
 په سیالۍ کي دي بیابانه پاته راغــلم

ګوره اوس به دي له سترګو نه پناه شم
 لکه غشـــی له کمانه شاته راغـــلم

صبر، صبر دا ده زه هـــم در رسیږم
 ته د ژوند نغمــــه روانه ساته راغلم

نیمه شپه ده شوګیري دي مسافر یم
 لکه ستوری دی اسمانه خواته راغلم

ما ته غیږه کي سکون د مرګي راکړه
 له کشتۍ څخـــه توپــانه تاته راغلم

حلمیاره! زه له تــانه تاتــــه راغلم
 عجیبه ده چي له چانــه؟ چاته راغلم؟

 ۲۰۱۴/۸/۱۴
¹:
زموږ به سیمه ایزه اصطلاح (زیاته) د نور بر ځای هم کارول کیږی مثلاً وایو:  زیاته ځم (یعني نور ځم)

یوه سخته شیبه خو را روانه را روانه
 پر شونډو مي ګیله درته جانانه راروانه

د هرهابیل، مرۍ ابلیسه! تا ورته نیولی
 د هر قابیل، دلاس وسله له تانه راروانه

 سپوږمۍ بیگا زموږ دلولپه کلی پرسر وه
 خاموشه، غریو نیولی او پریشانه راروانه

ماخوب لیده میوند وی ایوب خان وی او ملاله
 د فتحي تـوغ په غاړه له غــــزا نه را روانه

زلمو چی په نیزو ورته پاریال و درولـــی
 دسولې ناوکۍ هــــــم خرامانه را روانه

 ته صبر چی د ورک یوسف یي څه خبر راوړی
 بیا ســــتړی قافله ده له کـــنعانه را روانه

نور وړاندی دورتلو ضرورت نشته سلیمانه(ع)!
بلقیــــس ده له سبانه مسلمانـــه را روانه

زما وږی نــــهر ولسه! لږ لا صبر وکړه
 بس نور نـــو مائده ده له اسمانه راروانه

همدا وه حلمیاره ستا د مینې ترجـــــمانه
 یو اوښکه له بڼو وه تر ګریوانه را روانه
 

 

دازه یم او زما څیري ګــــریوان وي هره شپه
 د تړمو تړمـــو اوښکو پرﯤ باران وي هره شپه

 روژﯤ مو وي نیولـــی تر ماښامه هــره ورځ
 شروع یي دسپــیدو په خوږ اذان وي هره شپه

 وعدﯤ مــــي دراتللــو دجانان وي هــره شپه
 خو صرف زما دصـــبر امتحان وي هـــره شپه

 دژوند په هر ولات کــي مي بــــلیږي څراغونه
 چاپیر ترﯤ ستړي ستړي پتنګان وي هــره شپه

 اسمانه! زموږ دچـــــم سپوږمۍ له تانه مروره
 چي ستوري دي په غیږه کي پریشان وي هره شپه

 بس سر پر سجده کیږده که لیدل غواړي شبقدر
 د دوؤ لاسو منځ کي یي امکان وي هره شپه

 چي کله دیوسف به څیر څاروان پکي دیره شي
 پرلاره دکنعان روان کاروان وي هــــره شپه

 دا ژوند لکه سراب سړی له تندي پکي مري
 تر څو به حلمیار پــــکي روان وﯤ هره شپه