سعدالله فطرت

 

غزل

شرمنده يې د لوحې خوا کې ولاړ دى
يو قاتل د هديرې خوا کې ولاړ دى

د همدې وجود ټوټه يې ده خوړلې

دا وجود چې د جنډې خوا کې ولاړ دى

دې وطن ته رڼا هغه سړي راوړه
چې په خپله د تيارې خوا کې ولاړ دى

ستا نامه ستا د کاله په دېوال ليکي
لېونى دې د کوڅې خوا کې ولاړ دى

مور دې ومره وه شهيده زويه پاڅه
زوى دې ما سره نږدې خوا کې ولاړ دى

ويل ور غږ کړئ چې دننه ديدن وکړي
فطرت بيا د دروازې خوا کې ولاړ دى

 

سعدالله فطرت

غزل

بې نامې ومه چې ته راسره نه وې
بې جوړې ومه چې ته راسره نه وې

بې قسمته وې چې زه درسره نه وم
بې مزې ومه چې ته راسره نه وې

بې مفهومه وې زه درسره نه وم
بې فایدې ومه چې ته راسره نه وې

بې تصویره وې چې زه درسره نه وم
بې څېرې ومه چې ته راسره نه وې

بې غروره وې چې زه درسره نه وم
بې شملې ومه چې ته راسره نه وې

بې احساسه وې چې زه درسره نه وم
بې جذبې ومه چې ته راسره نه وې

بې سروره وې چې زه درسره نه وم
بې نغمې ومه چې ته راسره نه وې

بې وطنه وې چې زه درسره نه وم
بې اسرې ومه چې ته راسره نه وې

بې فطرته وې چې زه درسره نه وم
بې "ډیوې" ومه چې ته راسره نه وې

 

سعدالله فطرت