سید عبیدالله نادر

مونږ درنــو درنـــــو، بارونو ته پـــیدا یو
مونږه ســــترو آرمــــانونو ته پـــــــیدا یو
چې رڼا د مـــــعرفت هر خوا خوره کړي
مونږه داســـي لوی کارونو ته پــــــیدا یو
چې ورمیږ د غلیم مات په یوه سوک کړي
داسي کلکو، ګــــــذارونو ته پــــــــــیدا یو
چې په څو ټکو، بیدار کړي ضـــــمیرونه
مونږه داسي شــــعارونو ته پــــــــــیدا یو
چې اسـرار د دي چـمن ساتي په زړه کې
مونږه داسي پټ رازونــــو، ته پـــــیدا یو
چې د درد څریکه ،د زړه په غوږو اوري
مونږه داســــــي فریادونــــــو ته پــــیدا یو
چې د میني محــــبت ورکـــــــــوي زیری
مونږه داسي، پــــــیغامونو ته پــــــــیدا یو
سید عبیدالله نادر

نن راته ښـــــــکاری چی ، دنیا ورکه ده
زمـــــــــــــا د مینې ، محبو بی ورکه ده
هــــــــومره حــــــــــــالاتو کړولي ، یمه
چې می په شونډو کې، مســـــکا ورکه ده
د ظلمـــــــــــــــــتونو دي، وزری خورې
د مـــــــعرفت ګــــــــوندی، رڼا ورکه ده
زړونو دنیـــــــــــــــــا ده، له کینو نه ډکه
ددي مــــــــــاحول ضلح و ضفا ورکه ده
چی په غمـګین خاطر می، راوړی ښادی
خدایږو د خولي ، هـــغه خندا ورکـــه ده
د رنځ عــلاج ته می پردي، ګرم نه دي
ځـــــــــکه زما څـــــــــخه ،دوا ورکه ده
شــــــولو یوسف رانه په څو پیسو، خرڅ
اوس د خیـــــــــــــالونو ، زلیخا ورکه ده
هومره شو ی لوبی په تقدیر باندی ،زمــونږ
چی لار د حــــــــــــــل، له مسیحا ورکه ده
زړه می درزیږي چي انصاف ورک نه شي
چی خلــــــــــــکو سترګو نه ، حیا ورکه ده
د بیبــــــــــــــــــاکانو ، دغه خیر دی، پاتی
چي رانه نن ، لار د سبـــــــــــــــا ورکه ده
په مدرســـــــــو کي می طالب شو ، ګمراه
سپیــــــــــــڅلي دین تری، مدعا ورکه ده
دود و دســـــــــــــــتور له یارانی تللی دی
د ګلرخـــــــــــــــــــــــانو نه ،وفا ورکه ده
د خرقــــــــــــــــــه پوشو ، له ریا توبه ده
چی یي د قول څــــــخه رښتیا ورکــــــه ده
چـــــی په پوهني ،خپل کلام کړې موزون
د صــــــــــــــاحبدل ، خوږه وینا ورکه ده
په قافلي کـــــــــــــــې د ژوندون ، رااوړم
د اوسیدو رانه ، معنـــــــــــــــــی ورکه ده
په جهـــــــــــان تل وي ، خوش قسمته هغه
چی یي د زړه څـــــــــخه ، سودا ورکه ده
غلی احســــــــــاس دومـــــــره ،زبیښلی یمه
چــي رانه لاره ، د سبــــــــــا ، ورکــــه ده
سید عبیدالله نادر

چــور او تا لا کې ،له کورنو دروازې وباســـــئ
په بی رحمۍ له هرې کلي جــــــــــنازې وباسئ
همدا ادعـــــا کوئ، چـــې ملا مــو ده تړلې دکار
مونږ دا دی وینو چې د خلکو نه جــــامې وباسئ
پټ په خلوت کې ، له کارو نه مو خبر دي خلک
چې په ورو ورو کې له تســبو ځیني دانې وباسئ
د موسیــــقۍ له کیـــــفیت نه، بی خـــــــــبره ډلو
د انســــانیت له باغ و بڼ ځیني نغـــــــمې وباسئ
د معرفت له ساز و سرُ نه مو خوند وا نه خیستو
له خپل ځــانه په خپل رســـــــم، ترانې وباســـــئ
سپیځلي دین په مدعا باندی مــو، شـــک کړو پیدا
چې هر قـــدم کې له خپل ګیډې نه فــــتوې وباسئ
چې صداقت موپه رښتیاشي، ټول جهان ته ښکاره
ځانونه وڅــــــنډی، لسټنونو نه، پـــــیالي وباســئ
یوه ســالم نیوکه نه وي ، چــــا د خـــــــولي وتلي
چې ســـــم د واره ،بیا له جیب ځیني ټاپې وباسئ
چیرته چې وي د علم و فن، اود تعـــــــلیم خبری
لکه دیوان له رڼائی نه ، تاســـي خـــــپې وباسئ
تاته ښـــودلې دي دښــــــمن د بربادۍ درســـونه
چې مکتبو او جـــــوماتو ځــــــیني لمبې وباسئ
سید عبید الله نادر

زما په خیــــالو کې،راحـــــــــــــتونه دي بـــیده
خوبو کې د هــــوس می، تعـــــبیرونه دي بـیده
رقیبه په ظاهر صــورت می تیر نه شـي ته بیا
په دې ورانه بــــیدیا کــې بهـــــارونه دي بـیده
تل ګرځــم، کهکشان کې، د خـــیالونو په اوږو
زمــا په تصــور کـــــې، جـهـــانونه دي بــیده
تیریږي ســـتا له غــمه، دا زمــا ټوله ژوندون
زما ســـوی ګوګل کې، ســــتا غمــونه دي بیده
دا ستا د سترګو یاد،په هر ځای راسره مل وي
شوخۍ کې ستا د ســــترګو، آفــــــتونه دي بیده
رسا قد و قــــامت دي هــــــم، فتنې راپاڅـــوي
چې دي قد و قــــامت کې ،قـــــیامتونه دي بیده
لا تر اوســـه ، لاروی یم د میني د کــــــاروان
نصیب کې می د لارې ، منزلونه دي بــــــــیده
تصویر دي لا تر اوسه، خاطرو کې ده ژوندۍ
زما په تصور کې ، ســـــتا یادونه دي بـــــــیده
ظاهره خـــــاموشۍ می، چې تیر نشــــی زاهده
دریاب کې د زړګي می، طــــوفـــانونه دي بیده
بی ســـوز و ســـازه نه یم، په کاروان کې د فنا
چوپتیا کې د ګــــوګل می، فریادونه دي بــــیده
چې د اَمن او د ســولې ، ترې نه خیژي ترانې
دردمن زړه کې می داسي، پـــیغامونه دي بیده
سید عبید الله نادر

کال ۱۳۷۷پیښاور
څوک د نیمـــــــــګړی ارمانو ســره ځي
څوک د دردونو طــــــــــوفانو سره ځي
څوک وی بی باکه له حســــاب و کتاب
څوک د ګنـــاه، له سیــــــلابو ســـره ځي
څوک بی احســـاسه بی نشـــانه شی مړ
څوک د احســــــــاس د غلبلو سره ځي
څوک تیروی، په بیدردی خپل عمــــــر
څوک د دردونو، طـــــــوفانو ســره ځي
تل په دنیـــــــــــا کي ، بیدردان پاتی وي
احســـــاس خاوند، عالی فکرو سره ځي
څوک بی خــبره ،له رموزه د عـــــــــشق
څوک یي په شړنګ ، د زولنو ســــره ځي
څوک وي خوشحاله ، په دوام کي د عمر
څوک د دنیا نه ، د تو بــــــــــو سره ځی
چا ته یو ګوټ هم، د طـــــــــالع نه رسی
څو ک ارمــــانونو ، ډک جامو سره ځي
چا سره نه وي ، د بشــــــــــر درد و غم
څوک یي په غم کي ، اندیښنو سره ځي
څوک نه لری، په خپل خاطر کي ملال
څوک یو دفتر، د خــــــــــاطرو سره ځي
چا ســــــــره نه وي ، په زړګي داغـــونه
څـــوک د زخمي زړونو، داغــو سره ځي
چا سره نه وي ، پّه سترګــــــــــو کي نم
څوک یي د اوښـــــــــکو دریابو سره ځي
تل وي غمجن ، دا غمــــــخواران د بـــشر
چی له دنیا نه ، ارمــــــــــــانو ســـره ځي