جابر احمد مخلص “منګل”

څلوريزه

يه مخلصه تاخوښاپيرئ ده
فن ونه خودي
اوس به زه دخپل حسن ديوان
درته راويښ كړمه
 

دستاپرهرهم ګورم
په زړه كي دردهم لرم
پرهرګنډلئ هم شم
خو
ستنه تارنلرم
اوزه بي وسه يمه
طبيبان هم پيژانم
اوراوستلئ هم شم
خو
هغه ټول طبيبان
چي يي نظركي لرم
اوراوستل يي غواړم
دستاپرهردپاره
هغه ظالم طبيبان
هغه دوخت طبيبان
چي ستاپرهروګنډى
هغه به نشى راجوړ
او
نوربه هم ناسورشى
ولي چي داطبيبان
دستاپرهروطنه
په هغه تارستن ګنډى
چي هغه تاراوستنه
دواړه له زهروډك دى.

خلقوبه وئيل چي مينه ژوند
نااوباسى سړئ
داخومخلص لاشولوهوښيارپكي
نادان نشو
 

بيګه مي خوب كي خپل جانان
وليدو
چي په كوڅه كي مخامخ
شوسره
چي څنګ په څنګ شوسره
رانه غوصه كي تيرشو
زه خپه نيولئ شومه
ورته وروه ګرځيدم
ورپسي غږمي وكړو
هم خپه نيولئ شويار
راته راويي كتل
اوهم يي دااووئيل
چي وايه خيرخوبه وى؟
څنګ دي غږوكړوپما؟
كومه پوښتنه لري؟
ماويل بښنه غواړم
زه خوپوښتنه لرم
كه پري نه قهريږي
هغه ويل بيړه كوه
بيازه وخت نلرمه
ماويل همده پوښتنه
چي ته يي باربارله ما
په واړه ژبه ياره
اوحركتونوباندي
ګوره هرځاي كي كوي
هغه همدغه يوه ده
چي ته په هرځاي كي تل
كبرغرورولي كړي؟
هغه مسكئ شوراته
اوهم يي داووئيل
ځانته شاعرهم وايي
اوپه دى نه پوهيږي
ډيره واړه قيصه ده
ډيره ساده قيصه ده
ښـــكلاغرورخوسره
خپلوكي خواووروردى