پښتو ادب · شاعران
اندېش شمس القمر
د اندېش شمس القمر پېژندنه او شعري ټولګه. لاندې شعرونه د افغان اتلان له موجود کتابتون سره تړلي دي.
شعرونه
21 خپاره شوي شعرونه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
اندېش شمس القمر
شمکور کړه انتظار د حسرتونو چوپالونه
ستا سترګو پسې مړه شو د يادونو چوپالونه
دا ويښه چې نن ښکاري زندګي د سباؤن
جوړ بيا کړي غزونې د وختونو چوپالونه
د حسن کرامت دې که اعجاز د محبت
رنګين مې دي ساتلي د خيالونو چوپالونه
ضرور به مسکۍ شوې شهزادګۍ وي د اميد
راڼه راڼه ښکارېږي د خوبونو چوپالونه
هر ښکلې هلاکو دې هر پې مخې چنګيزخان
مئېنو دوي به خود سېزي د زړونو چوپالونه
پښتو ده اوس اسمان به رانه نه پټوي سترګه
زه بيا اباده ووم د ارمانونو چوپالونه
شي کور د طلب وران شي به د شوق کلې تالا
اندېشه ويجاړ مه شه د زخمونو چوپالونه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
اندېش شمس القمر
دا ژمې توره شپه کنګل پرته زندګاني
احساس که مې بوګنېږي هم اوباسي ستوماني
نشته صنم نشته منم نشته منم نشته
په ګل باندې بدله ستا خبره ستا ثاني
ما چرته شو کتې د مينې ګران ګران کتابونه
اې ګله ستا د سيوري د رڼا مهرباني
دستور دې اوس بدل کړي د نفرت پېغمبران
دې دور دې دنيا کښې نه ځائېږي ځان ځاني
ته څه ښکلې پېرزو کوې اشنا په خپل مئين
ور اوسپارې د خپلو حسرتونو باغواني
مئين دې ترخه نه کړه د وفا د هيواد خاوره
ځي وڅنډي په څلي د ارمان خپله ځواني
خزان دې د راتلونکي پسرلي د قدم دوړه
راؤګرځه د ګل د ديدنونو ارماني
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
اندېش شمس القمر
زه چې د حسن د منزل په سفر تلې يمه
د خپلې مينې د يقين په وزر تلې يمه
هر څه مې ياد وو چې درتلم خو دا مې نه ياديده
چې په دې لار خو زه سحر مرور تلې يمه
زه مظلومانو له ورغلې په خړپوسو يمه
زه ظالمانو له د پنجو په سر تلې يمه
ديدن په خپل ځائۍ خو ستا لوظ د ګودر پسې ځم
کله په لوړ کله په کوز مازيګر تلې يمه
ګل مينې ډيرې که د امن ترانې وايمه
څوک به يې اوري چې له تا نه په شر تلې يمه
زه مسافر ووم ستا د نوم لوږې اخستې ووم
زه دې د کلي د کوڅو نه نهر تلې يمه
د کوم هېواد نه چې ستا ياد د ستا وږمه راوړې
لکه د باد ورپسې سمه په غر تلې يمه
د يار په زړه کښې څه دي دې باندې پوهېږمه زه
ځولۍ به نيسم چې د ځانه خبر تلې يمه
د ګلزارونو په لېواله ارمان تلې يمه
يوې غوټې له که يو ګل له سحر تلې يمه
نه د سپرلي نه چا د بڼ د هوا راوړه خبر
نه په دې بابله زه د ځانه بهر تلې يمه
زه ډېرو لارو چرته لار پسې وروک کړې يمه
په دغه فکر کښې به زه لر او بر تلې يمه
ما وې د نمر يوې شغلې سره هوا شوې لاړې
پرخې وې نا زه خو د ګل نه ګوهر تلې يمه
ډيره موده وشوه چې نه ښکارې اندېشه ولې ؟
زه په دارو پسې د دړد د ځيګر تلې يمه
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
اندېش شمس القمر
دا څه حالات دي چې يې مونږه ټول تر څنګ يو سره
دشمن مو نشته او په خپلو کښې په جنګ يو سره
يو پښتانه لوئې سينې لرو لوئې زړونه لرو
مونږ په خپل لوئې هيواد کښې ولې داسې تنګ يو سره
داسې به څوک وي چې مونږ بيل کړي د يو بله سره
مونږه په ننګ د خپلې خاورې د رنګ رنګ يو سره
مونږه په بله اړولې دي د ظلم غرونه
مونږ پاڅيدلي په اواز د يو ملنګ يو سره
مونږه ډيوې ته ولاړ څڼه سترګه نه کوو د ځان
مونږ په دستور د ځان سېزلو د پتنګ يو سره
مونږ ترې د ننګ د ازادۍ په زور ګټلې وطن
پښتو به وايو غلامان نه د فېرنګ يو سره
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
اندېش شمس القمر
تا جوړ د بل ستم تابيا کوله
دړد مې نن څڼه سترګه بيا کوله
رقيب مې مړ که دې ادا د مينې
ما د سولۍ په ټال خندا کوله
ستا د اوربل ستا د جبين تصور
هم دې سايه هم دې رڼا کوله
تاسو د ژوند بې وفائي ژړله
مونږه د ژوند سره وفا کوله
د پسرلي په ستانو اوګرځيدم
هر ګلستان وظيفه ستا کوله
هلته د وخت په پښو ږلۍ وريده
دلته د زړه ماشوم غوغا کوله
ستا د ناز غنې مې په ځان راښکلې
ما د مئين زړګي رضا کوله
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
اندېش شمس القمر
دا پښتانه ټول د يو بله قربان ولې نه دي؟
دوي چې يو ځان دي په معني کښې يو ځان ولې نه دي؟
د دوي وږمو د دوي رنګونو دې تاريخ ساز کړې
بيا دوي ګلونه د يو باغ او بوستان ولې نه دي
دوي چې هر ځائې وو د ګلونو بلبلان،بوراګان
اوس دې لمبو او دې انګار کښې حېران ولې نه دي
د دوي خو زړونه وو چينې د محبته ډکې
د دوي رودونه لور په لوري روان ولې نه دي
څنګ چې قامونه د دنيا دي د اسمان د سيالۍ
دغسې دا پښتانه ښاد او روښان ولې نه دي
خدايه که تنده مې د زړه د دې سوال ماته شولې
چې دا ننګيال خلق په امن و امان ولې نه دي
دا پښتانه خپلو کښې هېڅ بې هېڅه مشت و ګريوان
په پيژنده د خپل دشمن هوښياران ولې نه دي
خدايه که پوهه په هغې خلقو د پوهې راکړې
چه د اظهار د خپل ضمير د بيان ولې نه دي
دا د تاريخ په ډګر هر ځائې ټنګيدلي ننګيال
دا پښتانه د پښتو کار ته سندان ولې نه دي
هغه چې مونږ نه يې چار چاپېره دې راکښلې کرښې
هغوي په خپله ذمه وار د خپل ځان ولې نه دي
زه به منکر څنګه د مينې د اسمانه شمه
زړه کښې مې ستا د يادو ستوري روښان ولې نه دي
که يې نظر ورله سېزه خو دا يې سوال وو زړه کښې
دا دشتې څه چل دې د ګل د امکان ولې نه دي
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
اندېش شمس القمر
ستا د خيال په ورشوګانو نظر پيايم
ستا د حسن د سپرلي سندرې وايم
زه د مينې دې انګار انګار موسم کښې
ستا د ياد د ګل درو په هوا پايم
زه د دې دشتې د هجر تپ او تاو کښې
تا د ګل د تصور په سيوري ستايم
اې د ژوند غوښتنو ستاسو د خاطره
زه د شعر د هنر په کار لګيا يم
ډېره ګرانه ده خو مينه ده څه وکړم
تا د خپل احساس تر دښتې پورې بيايم
ستا د زلفو د تورتم د شبستانه
الوتلې په شغله کښې د رڼا يم
محبت د تريدلې هوسۍ زړه دې
خدائې خبر دې چې دا ولې نن په سا يم
زه هم مينه کښې په څېر د پسرلي يم
د ګلونو هوا هر طرف ته بيا يم
لاس ازاد د رقيبانو هواګانو
زه ولاړ لکه د غر د ګل په شا يم
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
اندېش شمس القمر
سترګو کښې اوخانده لږ ځان خوږ که
ځه چې ځې خېر دې خو داستان خوږ که
ګورې چې ګور ته پور د ژوند يونه سې
لکه سلګۍ د ګل اسمان خوږ که
مينه ده څه هنر خو بويه کنه
زړه په بادونو د هجران خوږ که
سپرليه ستا به اخر څه ياد ساتو
دا ټول وطن د يار په شان خوږ که
ته هم جذبه لرې هم زړه هم نظر
ته هم احساس د خپل تاوان خوږ که
لکه منصور،لکه فرهاد،لکه قېس
په دړد د مينې خپل ارمان خوږ که
ډېرو خوږې کړې په ګلونو سترګې
څوک شته چې رنګ د ګلستان خوږ که
د مسافر جانان د څنګ خوشبويۍ
راشه زما د زړه مکان خوږ که
غزلبشپړ شعر ولولئ
غزل
اندېش شمس القمر
ذرې د دوړو ستا د لوري د سيلو شمارم
زه غورځنګونه د ډډوزو د سپرلو شمارم
ستا تر راتلو شته ډېر د غم غلطولو سامان
ځان ته ټيکري د کاسو ستا د وعدو شمارم
نننۍ مينه د بې صبره زمانې دشته ده
زه قدمونه د مئينو ګړندو شمارم
دغه حالات دا زندګي دغه عالم دا سړک
ولاړيم څلي د روانو مقبرو شمارم
د زړه بيديا ته مې رنګونه د سپرلو اوبخښي
هغه ګلونه چې په څوکو د نېزو شمارم
زه د خپل دور د تهذيب د هاغه بره چته
کوم خوا چې ګورم منارې د کپرو شمارم
ما خپل ارمان ته ملامت نه کړې خوږ زړګيه
چې به د لارې د ميل کاڼي په سلګو شمارم
زه لېونې د احساسبشپړ شعر ولولئ
زه لېونې د احساس
اندېش شمس القمر
زه د وريځې په شان
د سمندر لوګې يم
زه د خوشبو په شان
د ګلستان پوکې يم
زه بې دېرې بې دره
د غره د باد په شان
زه نا قلاره پتنګ
د يار د ياد په شان
لکه لمحې د مئين
په مېګتون د هجران
لکه سلګۍ کښې د مرګ
د ژوند ارمان په لړزان
زه د شبنم څاڅکي ته
د بيديا ساړ ولاړ
د يو نظر خوږو ته
زه دلته شاړ ولاړ
ګرځم کوڅه په کوڅه
زه لېونې د احساس
زړه کښې ارمان د فرات
د تندې جام په لاس
زما زړګې په درزا
د ګل سلام پسې
زما نظر لولپه
په خپل مقام پسې
زه د پتنګ په شان
شغله کښې ځان کرم
زه د سپرلي د مېنې
څومره ارمان لرم
د خپل وجود په اوږو
زه ژوندې مړې نه يم
زه د خپل وخت په سفر
د لارې ستړې نه يم
دومره په زړه او نظر
زما باور شته دې
چې مې د لور او لارې
څه رو ګودر شته دې