ميوند درځار

په لار نشو نو ځکه لارې لارې شو وطن

له ډېرو ارزوګانو سره خاورې شو وطن

 

ناشکره وو د خدای‌په نعمتونو باندې‌موږ

اوس‌وګوره چې‌داسې په نهارې‌شو‌وطن

 

په وینو او سرونو باندې نشو د هیچا

خو خرڅ په کاغذونو د کلدارې‌شو‌ وطن

 

هر درد به یې سندره کړو هر آه به یې سُرونه

زموږ د شاعرۍ د سندرمارې شو وطن

 

رنګ اړوي نعرې او بیرغونه د لښکر

شهید د آزادۍ په‌نوم څو وارې شو وطن

دوه ورځې ژوند به دې راکړی بې پوښتنې و

ما به هم څوک پکې نیولی له لمنې و

 

چې بې سببه مرور یې خدای دې مل شه نو

که نه بل هر کار دې جانانه د بښنې و

 

نه زما زړه اوس هغه درد لري چې مخکې و

نه هغه خال شته دی چې تا ایښی په زنې و

 

هغه وطن چې هواګانې یې سندرې وې

له جنګ نه وروسته لوټې لوټې، غنې غنې و

 

درځاره! بیا دې مخ ته هم راته و نه کتل

دومره عذاب زما د کومې تېروتنې و؟