هنر احمدزی

بيا به ستا سترګو ته ګورمه جانانه!

 

ځني خلک لکه سيند په شور دي وژني

ځنې خلک لکه کاڼي په خاموش شان

د وجود ويني دي څښي او زور دي وژني

 

ځنې خلک ستا د فکر دريڅې نه !!

په تياره کې په ګوښه کې ياره درومي

ته چې خاندې دوى هم خاندي درسره وي

ته چې ژاړې دوى په بله لاره درومي 

 

ځنې خلک دې تر خپله ضرورته !!

لکه تورى د قران زړه پورې نيسي !

خو چې هيلې يې پوره شي درنه وايي

سړى څه کوي تاوان زړه پورې نيسي؟

 

ځنې خلک په هنر دې خواته راشي

او بيا خپلې زندګۍ ته دې راکاږي

ته به وايې هر قدم مې دى پر لاره

مګر سترې بې لارۍ ته دې راکاږي

 

ځنې خلک په خوږو کې زهر ويشي

څه له بل رقم اندازه لوبوي دې

هغه نه ستنيږي ته ورپسې مه ځه 

يه زما د خولې اوازه! لوبوي دي

 

نو که ته همنشين نه وې د دې خلکو

او رابېل نه وې د دې خلکو له خوا نه

که ستا سترګې د دوى سترګو غوندې نه وې

بيا به ستا سترګو ته ګورمه جانانه!

زندګي د يوه کس له تللو وروسته!

 

هر ماښام د يوه نوي درد مزه وي

هرې څړيکې ته ذرې ذرې ماتېږم

تر هغې به پدې سور انګار ولاړ يم

چې هغه ووايي بېرته راستنېږم

 

زندګي د يوه کس له تللو وروسته!

 

هغه غرونه حوصله له منځه لاړه

يو واړه ضرورت زړه باندې نرى کړم

هغه تللى به واپس په هيڅ هم نشي

که ترمخ ورته رسول کړم او که خداى کړم

 

زندګي د يوه کس له تللو وروسته!

 

هره خوا محرومه شوې له رڼا نه

دي پرتې مې د قسمت برخې تياره ته

ته چې رانشې نو کله قلاريږي

که هر څومره دوکې ورکومه زړه ته

 

زندګي د يوه کس له تللو وروسته!

 

دا چې زه يې تېرو په دا معصوم زړه

نه ته، شته په بل چا داسې غم نشته

يا خو نور له بيوسۍ نه شم ژړلى !

يا مې سترګو کې وچ شوى نور نم نشته

  

زندګي د يوه کس له تللو وروسته!

 

ناتوان يمه، د ژوند په مخته وړلو

او سکون درومي قلار قلار له مانه

که رښتيا غواړې چې ځان سره شم پاتې؟

نو راځه بېرته راوګرځه جانانه!

په زړه کې مې د پټ عِشق اظهار دى راسره دى

څه غرونه غرونه غرونه، انتظار دى راسره دى

 

دا ستا د خولې رټلي شان ځواب، ذرې ذرې کړم

عذاب، ذرې ذرې کړم

په لاسو کې مې وچ شولو ګلاب، ذرې ذرې کړم

خراب، ذرې ذرې کړم

د خپلو ماتو شوو هيلو شمار دى، راسره دى

څه غرونه غرونه غرونه، انتظار دى راسره دى

 

په نيمه شپه تا غواړم زما چغې دي او خداى دى

وهمه، سر تندى دى

زما لپاره ورک په تمامي عالم کې ځاى دى

هر څوک رانه پردى دى

شېبه شېبه شېبه کې، نوم د يار دى راسره دى

څه غرونه غرونه غرونه، انتظار دى راسره دى

 

سل تورې شپې سبا شولې سل راغلې پسې نورې

همداسې تورې تورې

رڼاوې مې له برخې نه تمامې شي نسکورې

تيارې چې ته راګورې

دعا راسره نشته دى، ازار دى راسره دى

څه غرونه غرونه غرونه، انتظار دى راسره دى

 

په هره لحظه هره يوه خوا کې يې برسېره

له زړه مې راچاپېره

هر غم مې تېر کړو هره تجربه مې کړله تېره

خو نه مې شولې هېره

د زړه خوړٶنکى درد دې دى ايسار دى راسره دى

څه غرونه غرونه غرونه، انتظار دى راسره دى