هنر احمدزی

یار زما نشولو د ځان پاتې شو

ارمان مې هغسې ارمان پاتې شو

 

ژوند منم خوږ وو خو هیڅ تم نشولو

په منډه منډه و روان پاتې شو

 

تللې، دا مړ دې درسره نکړلو

د تنهایۍ څراغ روښان پاتې شو

 

زړه یې قبول نکړو تر هغې پورې

تر څو چې دا ورته تاوان پاتې شو

 

هنر په وجه د غزل د هنر

په ډېرو زړونو کې ودان پاتې شو

هيڅ مې نکوي، زخمونو سره پام درد

زړه اوبه کړي، دا د هِجر د ماښام درد

 

مخه ښه وشوه، ته څه خوشاله درومې

او په ما باندې ډېريږي، په هر ګام درد

 

زندګي چې وي نو دا له مونږ سره وي

بيا په مرګ باندې پيدا کړي اختتام درد

 

سترګې ورشي د پرهر په خوږو څړيکو

په ارام خوب مې ويده کړي يو ارام درد

 

زما شِعر دى تکميل له دوه دردونو

يو د يار درد دى هنره! بل د قام درد

څه د زندګۍ څه د دلبر پراته

څومره ډېر کارونه مې په سر پراته

 

وي، د هر سړي اصليت ډېر داخل

تل د سمندر کې وي ګوهر پراته

 

زړه کې مې د بل څه ليدل ډېر ګران دي

دلته ستا يادونه وي اکثر پراته

 

څنګه به دا خپله څېره پاکه کړي؟

څومره ډېر ګردونه په بشر پراته

 

نه دا ستا په زړه څوک پاتې کيږي او

نه د پښو خاپونه وي په غر پراته

 

هغه خلک تش ساه اخيستل کوي

لرې چې په ژوند وي له هنر پراته

له بې پروا صنم نه هېر، خراب يم

په اوسني حالت کې ډېر، خراب يم

 

نصيبه! ته بيخي زما په رقم...

نصيبه! زه دا ستا په څېر، خراب يم

 

د ژوند دلارې د سفر څه پوښتې؟

په هر قدم ترېنه راتېر، خراب يم

 

زړه چې زخمي زخمي و ډېر ښه ومه

زه د دې زخم په کوشېر، خراب يم

 

مخکې لدې چې زه راونيسم ژوند

هنره! زه ژوند کړم راګېر، خراب يم

له دنيا شه خو، دومره ډېر بېل له دنيا نشې

احساس دې مړ دى چې د بل په درد ژړا نشې

 

ما ډېر کوښښ وکړو خو ما، څه لار وه نه مونده

ته داسې کار وکړه، چې نور مې ياد ته را نشې

 

د زندګۍ تيارې به نور په څه روښانه شي؟

چې ځان وه نه سېځې پخپله چې رڼا نشې

 

په ځان خوړو شي، هره چاره ترېنه پاتې شي

د عِشق درده، ته خو چا لره پيدا نشې

 

په هره هيله به دې خپله خاورې واړوې

د هيڅ به هم نشې هنره چې زما نشې

له درده جوړ له درده سوځي، اور په اور سوځي

ما سره شته خاموشي، ستا د ياد په شور سوځي

 

ته به پکې يې، که اباد وي که ويجاړ وي ياره!

دا که جوړيږي؛ که زما د زړګي کور سوځي

 

تا سترګې ولې اړولې، پام دې ولې بدل؟

زما به هم هيلې همداسې په هر لور سوځي

 

لدې الزامه چې خالي شي بې مزې به شي ژوند

زما لمنې نه چې مينې دا ستا تور سوځي

 

چې زه هنره له خپل ځانه لکه دود پورته يم

زما د خيال دننه، دا د چا انځور سوځي؟

د ټينګېدو نشي، روانې شي ولاړه اوښکې

د بيلتون درد را اچولي دي په غاړه اوښکې

 

د زندګۍ د تکليفونو درياب تا هم واخلي

له بې وسۍ، نه چې زه وبهوم واړه اوښکې

 

قدم قدم قدم ګلان پرې، اوس زرغون ولاړ دي

چې مجنون چرته غورځولي دي په شاړه اوښکې

 

چې دې احساس او چې دې زړه لکه د کاڼي نشي

د زندګۍ په دغه لاره باندې غواړه اوښکې

 

د عشق دنيا کې مو تر يو بل رسېدل نه و

هنره! اوس به څڅوو يوازې دواړه اوښکې

د يار غم مې حوصله خوري، غر روان دى اوبه کيږي

دنيا څه ده، انسان راشي او انسان دى اوبه کيږي

 

غم که ما خوري خامخا نو، غم به هم څه ناڅه کم شي

ډيوه درومې اوبه کيږي، هم توپان دى اوبه کيږي

 

زندګي خو بريا نده، زندګي ناکامېدل دي

يو ارمان مې پوره نشو، هر ارمان دى اوبه کېږي

 

يار چې ما پسې رنځور دى، لکه زه خپله رنځور يم

يار خو ځان د هر مئين وي، زما ځان دى اوبه کيږي

 

زه که مات کړمه هنره، د يارانو دوه مخۍ خو !!

د باور څلي نړيږي، اطمنان دى اوبه کيږي

ښکاریږي داسې دنیا ټوله په تیاره پټه شوه

یوه د لمر سترګه وه شاته ددې غره پټه شوه

 

عِشق یوه هیله وه کرار کرار کرار ختمېده 

او بلاخره چې په خاورو کې د زړه پټه شوه

 

نورې دنیا په مخه کړې بلا دلته راغله

مونږه پناه ورکړه زمونږه په کاله پټه شوه

 

ډېرې خبرې مو تر منځه سره وشولې خو

هغه خبر چې یې اړتیا وه د کېده ، پټه شوه

 

د وخت بدلو خلکو ډېره تیاره وګڼله

خو د هنر څېره مې نه تیاره وه ، نه پټه شوه

لږ خو بوموځه تر خونده نه ماتیږي

دواړه پښې خو به دې ژونده نه ماتیږي

 

ته چې نه یې په انځور دې هیڅ هم نه شي

د اوبو په تصویر تنده نه ماتیږي

 

دا نفرت به د یار زړه کې ایره نه شي

دا غنم په دغه ژرنده نه ماتیږي

 

زړه شي مات مګر پناه له ټولو خلکو

آینې غوندې څرګنده نه ماتیږي .